รับประทานเอง..

กวีบ้านนอก..*

นิทานพุทธฯ
                       พราหมณ์ผู้หนึ่งถมึงทึงดูขึงขัง
                       มุ่งหน้ายังเชตวันมหาวิหาร
                       หวังดุด่าพระศาสดาให้แหลกลาน
                       เพราะสันดานยังหยาบช้านัยตามัว ฯ
                       ครั้นมาถึงก็ดุด่าว่าไม่ยั้ง
                       พระพุทธนั่งฟังพราหมณ์ด่าดั่งฟ้ารั่ว
                       ด่าจนเหนื่อยเมื่อยทั้งเหงื่อเกลือเต็มตัว
                       ผ่านไปชั่วเพลาหนึ่งจึงเลิกไป
                       พุทธองค์ประจันหน้าสง่างาม
                       ตรัสถามพราหมณ์ ขอถามอย่างบ้างได้ไหม
                       อันสำรับต้อนรับหน้าแขกมาใหม่
                       ทำอย่างไรหากแขกไม่รับประทาน ?
                       พราหมณ์ตอบไปทันใดไม่รอช้า
                       ข้าวที่ว่าจะถึงใครที่ไหนท่าน
                       ข้าพระองค์เท่านั้นรับประทาน
                       จะปล่อยนานให้เสียข้าวเปล่าไปใย
		
                       พระสัมพุทธกรุณาประชาสัตว์	
                       พระองค์ตรัสกะพราหมณ์คำถามใหม่	
                       เราไม่รับคำพราหมณ์ด่าที่ว่าไป	
                 แล้วผู้ใดรับด่านั้น..ฉันถามที ???   ฯ


คงนึกออกนะว่าพราหมณ์จะทำหน้าตายังไง  อิอิ
..........
หลังจากนั้นพราหมณ์ก็เลื่อมใสและขอนับถือรัตนตรัย