กันนาเทวี
ฝากเพลงตามลมหวนใคร่ครวญถึง
ใครคนหนึ่งรักกันมากฝากใจหมาย
ลาจากน้องลับตาแต่ปีกลาย
ด้วยโชคร้ายนาแล้งข้าวแห้งตาย
ไปทำงานกรุงไกลใจแสนห่วง
กลางเมืองหลวงแสงสีที่เฉิดฉาย
อาจหลงคำหว่านล้อมยามเดียวดาย
เขาลวงชายล่อหลอกปอกเอาเงิน
เมื่อฝนมานาข้าวเขาหว่านไถ
จดหมายไปบอกพี่มาอย่าห่างเหิน
สุดฟ้าไกลหนทางห่างเหลือเกิน
พี่มัวเพลินอยู่ไหนไยไม่มา
คิดถึงพี่คนดีที่ลาจาก
คิดถึงมากใจเราเศร้านักหนา
คงลืมแล้วรักมั่นเคยสัญญา
ที่กระท่อมปลายนาข้ายังคอย
ตะแบกบานสีม่วงร่วงเต็มพื้น
นับวันคืนรอพี่อย่างเหงาหงอย
พี่คงลืมสาวนาคนป่าดอย
ใจเหม่อลอยที่ท้องนาสุดฟ้าไกล
ข้าวคอยฝนคนคอยรักมักหม่นหมอง
ทุ่งรวงท