sun
เคยร้องเพลง กล่อมกัน ตอนพักเที่ยง
เคยร้อยเรียง อักษรา พาสุขล้ำ
เคยออดอ้อน คำหวาน ๆ กันประจำ
เคยดื่มดำ กับความสุข ทุกวันคืน
มาบัดนี้ มีเพียง ความว่างเปล่า
คนตัวขาว ตาตี๋ ยังไม่ฟื้น
คนตัวดำ น้ำตา ยังเปียกชื้น
นั่งใจฝืน รอคอย อย่างเหงาใจ
เจ้าเวลา ทำไมเจ้า จึงเชื่องช้า
ใจของข้า ร้อนรน นะรู้ไหม
รอวันพรุ่ง ให้หมุน มาเร็วไว
แต่ทำไม้ ทำไม อยู่ไกลจัง
กว่าจะถึง วันพรุ่ง ใจด่าวดิ้น
วังเวงสิ้น ทุกสิ่ง ที่เฝ้าหวัง
วังเวงใจ วังเวงกาย ไร้พลัง
นี่กระมัง ความคิดถึง มันกัดกิน
เฮ้ออออออออออ..ความรักความคิดถึง
ประหนึ่งดังยาพิษ
มันคอยกัดคอยกร่อนจิต
ให้ชีวิตมันอับเฉา
เมื่อไหร่จะเช้
1215
13
0
หน้าส่วนตัว
