แก้วประเสริฐ
ระรินจางนางหวน
ดั่งฟากฟ้ามาดินเชยสิ้นรส
ระเริงจรดขอบนภาเพื่อหาไศล
ฉวัดเฉวียนเวียนสล้างกระจ่างไป
โบยบินไกลในสวาทวาดเห่อเหิม
ระโรยกลิ่นโชยพฤกษ์ผนึกชาติ
แวดวงวาดมาลีแข่งสีเสริม
เติมสีสันพรรณรายให้เหิมเกริม
แย้มหยาดเยิ้มเติมรสแล้วปลดอาภรณ์
ดังกากีศรีสวาทยามพาดฟ้า
พลิกผันพาเปลี่ยนจิตเหมือนติดเกสร
ชโลมดอกยอกย้อนแล้วซ้อนทำนอง
เฝ้าเคียงครองยอดชู้เข้าสู่รส
วาบหวามหวิวพลิ้วลมสู่ปมกว้าง
ผลิตเรือนร่างกลางคลื่นระรื่นหมด
ทิ้งสิ่งหมายคลายไว้จนให้รันทด
น้ำตาหยดไหลย้อยเมื่อคอยนาง
โอ้ยอดชีวันขวัญชีวานารีเอ๋ย
กลิ่นที่เคยเย้ายวนเมื่อจวนสาง
ประทิน
หน้าส่วนตัว
1579
17
0
