อุตส่าห์เพียรเรียนรักไม่ยักจบ ต้องพักรบหลายครั้งลำพังเหงา เฝ้าถนอมยอมทนจนเป็นเงา แต่กลับเศร้าซึมนักอกหักคลอน ใยคุณครูผู้นี้ทำปี้ป่น ไม่รักคนเคยพบประสบสอน พบศิษย์ใหม่ไปขอเฝ้าง้องอน ใคร่คิดสอนภาษารักสมัครใจ ปล่อยศิษย์เก่าเฝ้าระกำเจ็บช้ำทรวง มิเคยห่วงหวนคิดทำผิดไหม เสียแรงเป็นเช่นศิษย์มิตรคู่ใจ ช่างทำได้เด็ดจริงนิ่งทุกครา ขอเลิกเรียนเพียรขยันทุกวันเฉย อยากละเลยทุกเรื่องเปลืองนักหนา หมดสินทรัพย์นับพันบั่นเวลา อย่ากลับมาทุกเมื่อเบื่อคุณครู 7 กันยายน 2547
515
4
0
หน้าส่วนตัว
