สักครั้งในชีวิตที่คิดฝืน กับวันคืนฉันยืนอยู่กับที่
กับความหลังพังทลายลงตรงนี้ ย่ำชีวีไม่ถวิลสิ้นศรัทธา
ฉันหัวเราะเยาะให้กับตนเอง เป็นบทเพลงไร้สำเนียงเสียงห่วงหา
เพรียกอ้อนวอนถอนใจในวาจา ที่ทนฝ่าปล่อยฝันนั้นมลาย
ใจหนึ่งคิดจะท้อค่อยเริ่มต้น เริ่มแล้วเริ่มดั้นด้นกลับเลือนหาย
ได้แต่หวังสู่หวังอยู่วังวาย ฝันดีกลายเป็นฝันร้ายเผาผลาญใจ
อีกสักครั้งเป็นไรในชีวิต กับความคิดสู้ความจริงสิ่งสดใส
ท้อบ้างเป็นบางครั้งที่ก้าวไป แม้ยาวไกลลองก้าวเดินสร้างหนทาง
ฉันยืนขึ้นยิ้มพริ้มเพราก้า