5 พฤษภาคม 2554 16:55 น.
จ้อง - เจรียงคำ
ฉันเห็นแล้วฤดีกวีผอง
อยู่ตามหนองละหานลำธารไหล
อยู่ตามดินหินผาวนาลัย
อยู่ตามฟากฟ้าไกลจักรวาล
อยู่กับลมละล่องท่องอากาศ
อยู่กับสายฝนสาดกระเซ็นซ่าน
อยู่กับเหล่านาคาใต้บาดาล
อยู่บนสรวงสถานพิมานทิพย์
อยู่คอยเฝ้าเย้าหยอกกับดอกหญ้า
อยู่ฟังเสียงสกุณาป่าดงดิบ
อยู่ใต้ดาวเด่นคืนดื่นระยิบ
อยู่สุดขอบไกลลิบฟ้าขลิบทอง
อยู่กระทั่งวิถีความลี้ลับ
อยู่ซึมซับเศร้าโศกยามโลกหมอง
อยู่กับความโหยหาน้ำตานอง
อยู่กับการร่ำร้องเวทนา
และอยู่กับวารีที่ไหลคลั่ง
อยู่กับทั้งฝนลมระดมคร่า
อยู่กับความร้อนหนาวหลายคราวครา
อยู่กับกาลเวลา..สัจธรรม
นั่นก็คืออยู่กับสรรพสิ่ง
อยู่กับความเป็นจริง..ที่เวียนย่ำ
สุดแต่ใครใส่กรอบ..ไว้ครอบงำ
ใส่สีขาวหรือดำ...ด้วยกรรมใด
จึงหัวใจกวีอย่างที่คาด
อยู่ที่ธรรมชาติ..ก็อาจใช่
สุดแต่รู้..แต่เห็น..แต่เข้าใจ
แล้วเก็บใส่อารมณ์คมประพันธ์
~ ๕ พฤษภาคม ๒๕๕๔ ~
4 พฤษภาคม 2554 16:41 น.
จ้อง - เจรียงคำ
ฉันอาจดูไม่ดีอย่างที่คาด
จนเธออาจลังเลคิดเหหัน
ถ้าลำบากใจนัก..คิดรักกัน
ก็เชิญตัดสัมพันธ์ได้ทันที
ถ้าคำพูดของฉันมันเบานัก
ไร้น้ำหนักแพ้พ่ายคำป้ายสี
ฉันยอมสิ้นราคา..ด้วยราคี
ของผู้ไม่หวังดี..ที่หวังเธอ
ฉันพูดได้เท่านี้แหละที่รัก
และจะขอหยุดพักคำเพ้อเจ้อ
หากฟังคำสอพลอแล้วออเออ
เปล่าประโยชน์เยิ่นเย้อ..สาธยาย
ถ้าฉันมันไม่ดีอย่างที่คิด
ถ้าฉันผิด..ฉันพลาด..อย่างคาดหมาย
ถ้าฟังคำคนอื่นแล้วฝืน, อาย
อยากตัดสายสวาท ขาดก็เชิญ
ในเมื่อสน คนไกล กว่า คนใกล้
ก็เถอะไป..เปิดทาง ให้ห่างเหิน
แค่ฟังคำใส่ร้ายคิดหมายเมิน
ก็น้อยใจเหลือเกิน...คนรักกัน
เขาคงวาจาหวานเก่งหว่านล้อม
เห็นอ่อนน้อม..ประจบอย่างครบขั้น
ก็คงจับไม่ได้ไล่ไม่ทัน
เพราะมิอาจเทียบชั้นเรื่องมารยา
เมื่อยิ่งพูดยิ่งแย่..เหมือนแก้ต่าง
เมื่อมิอาจลบล้าง..ข้อครหา
เมื่อฉันเลวฉันร้าย ในสายตา
ก็อย่าเสียเวลา..กับฉันเลย
ฉันคงพูดแค่นี้...แหละที่รัก
เจ็บนี้หนักนักหนา..จนชาเฉย
จะมิขอแก้ต่างเหมือนอย่างเคย
ในเมื่อเอ่ยก็เจ็บ..เก็บก็ช้ำ
~ ๔ พฤษภาคม ๒๕๕๔ ~
หน้าส่วนตัว
1821
