(8) จากวันนั้นถึงวันนี้ดูทีหรือ
คอยยึดถือหยิบหมวกมาสวมใส่
นึกถึงยิ้มพริ้มเพราเจ้าทรามวัย
ยามปาดดาบปราบวัยในสายตา
(9) รอยหมวกขาดไม่ประหลาดเท่าขาดหาย
มองหนใดเธอหายเร้นไม่เห็นหน้า
ฉันแปะหมวกเบา ๆ เร้าอุรา
คิดถึงท่าแสนร้ายมิวายคะนึง
(10) นับจากวันนั้นมาถึงครานี้
ฉันอยากพบเธอเต็มที่สักทีหนึ่ง
ถ้าตวัดปลายดาบมายังตราตรึง
หากเงื้อเสียบคงจะซึ้ง....ยินดีตาย
(11) คนหมู่บ้านของฉันนั้นก็แปลก ๆ
เห็นสวมแทรกหมวกใบใหม่กันมากหลาย
เป็นสีขาวพอผมถามก็ยิ้มอาย
ถามว่าซื้อมาจากไหน ก็ยิ้มกัน
(12) เขาว่าเธอหายไปในถ้ำเขา
พรานว่าเห็นเป็นรอยเงาเมื่อบ่ายนั่น
ยินข่าวเธอ... จะเป็นอะไรก็เป็นกัน
ตัดสินใจกร
1940
0
0
หน้าส่วนตัว
