26 มิถุนายน 2548 07:23 น.
ปรีดี อู่ทรัพย์.
ต่อหน้าบรรพชน....
กราบเจดีย์เบื้องหน้าน้ำตาหลั่ง
คล้ายเสียงสั่งเสียววูบกลิ่นธูปหอม
เกิดเป็นคนทนสู้อย่ารู้ยอม
บางครั้งตรอมตรมบ้างก็ช่างมัน
กราบเจดีย์เบื้องหน้าพาวาบหวิว
หัวใจปลิวพลิ้วหายกับสายขวัญ
กระดูกแม่และพ่อก่อชีวัน
ให้ลูกนั้นมีชีวิตทิศทางดี
กราบเจดีย์ระลึกนึกอดีต
พ่ออัดฉีดแม่เสริมสวยด้วยศักดิ์ศรี
แม้ลำบากตรากตรำระกำชีวี
มิได้มีคำพ้อท้อชะตา
กราบเจดีย์ใจมั่นไม่หวั่นไหว
จะก้าวไปใช้ชีวิตให้มีค่า
เหมือนบรรพบุรุษสุดบูชา
ไม่ระอามานะพยายาม
กราบเจดีย์ตอนสายปลายชีวิต
ขออุทิศกายใจในสนาม
สู้สังคมที่โสมมเพิ่มเลวทราม
กิเลศกามกลาดเกลื่อนดั่งเดือนดาว
กราบเจดีย์พ่อแม่แลรำลึก
ขอสู้ศึกปัจจุบันอันอื้อฉาว
ไม่ยอมจมอาจินต์กับกลิ่นคาว
ให้เป็นข่าว คนสู้ ไม่รู้ยอม.....
25 มิถุนายน 2548 21:31 น.
ปรีดี อู่ทรัพย์.
บานชื่น..ดอกไม้ทรนง
ถึงจะเป็นเพียงแต่แค่บานชื่น
ที่ดาษดื่นเกินใครจะใฝ่ฝัน
มีเพียงสีคลี่แข่งแสงตะวัน
ไร้กลิ่นอันหอมหวนยั่วยวนใจ
ถึงต่ำต้อยชาติชั้นพันธุ์ดอกหญ้า
มิสมค่าแจกันทองอันผ่องใส
เต็มใจอยู่คู่ดินถิ่นแนวไพร
ชูก้านไกวกลีบสลับรับลมบน
มิยอมปลิดกลีบปลงลงสู่พื้น
ยอมขมขื่นโรยราแห้งคาต้น
หยิ่งในศักดิ์รักศรีมาลีตน
ดีกว่าหล่นให้เขาย่ำแล้วช้ำทรวง
เป็นดอกไม้ต่ำต้อยค่าน้อยนิด
ก็ยังคิดรักนวลสงวนหวง
ไร้คนภักดิ์รักแท้ในแดดวง
ก็ยังห่วงศักดิ์ศรีที่ดีงาม
ดีกว่าปล่อยชีพไปให้เหลิงนัก
ใฝ่เกินศักดิ์จักหล่นพาคนหยาม
หากผิดพลาดคนเขาเฝ้าประณาม
เมื่อทอดความสวยสดให้ทดลอง
จงดูเยี่ยงบานชื่นที่ดื่นหล้า
ที่รู้ค่าของตนมิหม่นหมอง
รอชีพเวียนเปลี่ยนผันตามครรลอง
ดีกว่าต้องชอกช้ำเขาย่ำยี.............
หน้าส่วนตัว
1700
