เรไร

ผมจบแค่ ม.ปลาย ได้งานเป็นแค่เสมียนธรรมดา
ของบริษัทเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
ห้อยโหนรถเมล์ไปทำงาน ตั้งแต่ตีห้า เงินเดือนก็พอยาไส้ไปวันๆ 
ก็งานทำบ้างหลังเลิกงาน เป็นรายได้เล็กๆ น้อยๆ 
" คิดฝันถึงอนาคตเหมือนกัน "

แต่เธอดีหน่อย ทำงานในบริษัทใหญ่โต เงินเดือนพอจะมีพาหนะคันเล็กๆ ขับไปทำงาน
เธอมีความมุมานะ ทะเยอทะยานที่จะก้าวหน้าในหน้าที่การงาน 
มีเพื่อนในที่ทำงาน ทั้งหญิงและชาย จึงไปสมัครเรียนต่อหลังเลิกงาน

ไม่เลย เราไม่ได้ต่างกัน
ผมคิดอย่างนั้น คิดว่าหัวใจของเรา 
เท่าเทียมกันเสมอ .... ถึงอย่างอื่นจะไม่เท่าเทียมกันก็เถอะ ...

เราสองคนใช้เวลายามเย็น ทำอาหารทานด้วยกันบ้าง 
อยู่ด้วยกันบ้าง นั่งดูโทรทัศน์ ในห้องห้องที่คับแคบ 
" ผมว่ามันอบอุ่นน่ะ "
อีกครั้ง ผมก็พูดขึ้นมา 
" เราไปเที่ยวทะเลกันไหม "
" อย่าเพิ่งไปเลย รอให้พี่พร้อมกว่านี้ก่อนเถอะน่ะค่ะ "
เธอตอบมาอย่างนั้น ผมสงสัยจริง กับคำว่า  พร้อม ?
" อีกอย่างหนูมีสอบด้วยอาทิตย์หน้า " เธอกล่าว
ผมชวนเธอ ในวันแรกแรกของสัปดาห์การทำงาน " วันจันทร์ "
" อืม จริงสิน่ะ ลืมไปไว้หลังสอบเสร็จ แล้วเราไปด้วยกันน่ะ " ผมตอบเธอกลับไป
18.00 น. ของวันพุธ สัปดาห์เดียวกัน
อยู่ๆ เธอก็พูดขึ้นมาหลังจากทานข้าวเย็นเรียบร้อย
" พี่หนูว่าจะไปเที่ยวทะเลกับเพื่อนที่ทำงานหน่อย พี่เขาชวนมาหลายครั้ง หนูก็เกี่ยงมาทุกที "
" แล้วไปที่ไหนกันล่ะ " ผมถาม
" ว่าจะไปหัวหินกันค่ะ"
" พี่เคยมีเพื่อนอยู่ที่นั่นไม่ใช่หรือ จะให้ช่วยดูที่พักให้หน่อย "
ผมยิ่งงงเข้าไปใหญ่ ทำไม คนชวน ไม่หาที่พักเอง 
ผมเลยบอกเธอไปว่า
" ไม่รู้เอาเบอร์ไว้ไหนแล้ว ขอโทษทีน่ะ "
" งั้นไม่เป็นไรค่ะ " 

คืนนั้นเราอยู่ด้วยกัน คุยกันจนดึกดื่น