ในจินตนาการ.. ความรัก

-`๏’-G e n i 3-`๏’-

ปลดปล่อยความเศร้า ให้ลอยล่องไปกับสายลม
ทิ้งบทเพลงความขื่นขม ให้พริ้วพรมอย่างอ่อนไหว
เสียงกระซิบยังแว่วหวาน อยู่ในรอยกาลเสมอไป
วันเวลาไม่อาจลบเลือนได้ แม้รอยหม่นไหม้ ในความทรงจำ  




ตะวันพลบค่ำให้คนเดินทางได้พักผ่อน
เอนตัวหลับนอน คิดถึงบทกลอนชวนฝัน
ความสุขเล็กๆ ในซอกใจ ยังเต้นไหวใต้เงาจันทร์
จินตนาการของฉัน มีความฝันของสองเรา
 
บนโลกแสนกว้าง ท่ามกลางดาวเต็มฟ้า
ความรักลอยล่องมา ลบเลือนคราบน้ำตา ความเหงา
สายลมอุ่นละมุนไหว พัดความหม่นไหม้ให้บางเบา
หยิบน้ำค้างคืนหนาว คืนกลับดาวบนฟ้าไกล
 
คืนนี้พระจันทร์ ร้องเพลงผูกพันความรัก
สอนสองเราให้รู้จัก ทักทายความรักอย่างชิดใกล้
ทั้งสวยงามและมากค่า ไม่อาจนิยามได้ว่า เท่าใด
หนึ่งชีวิตที่เคลื่อนไหว หนึ่งลมหายใจยังไม่พอ
 
บางท่วงทำนอง ก็พร่ำร้องอยู่ซ้ำๆ 
ว่าความรักไม่เคยทำ ให้ใครเจ็บช้ำ ทุกข์ท้อ
โปรดเชื่อในความรัก ในวันแรกที่รู้จักก็มากพอ
แล้วความผูกพันจะสานต่อ ก่อเรื่องราว
 
เรากุมมือกัน สายตาชวนฝันสื่อภาษา
ความรักเริ่มต้นด้วยดวงตา ที่ส่งผ่านหัวใจมาในคืนหนาว
อ่อนอุ่น ละมุนหวาน ในรัตติกาล ลำธารดาว
ค่ำคืนอันแสนยาว คือตำนานเรื่องราว (เรา) ความรัก
	 	
                                   .. ( ใ น จิ น ต น า ก า ร ) ..