30 มิถุนายน 2547 18:50 น.
-`๏-G e n i 3-`๏-
เหนื่อยล้ากันบ้างไหม..
ชีวิตใครเป็นอย่างไรกันบ้าง
มีสุข หรือ มีทุกข์.. บนเส้นทางสายเวิ้งว้าง
ส่งข่าวให้ฉันรู้บ้าง.. สำหรับคนอ้างว้าง.. เพียงลำพัง
เมื่อมีปัญาหา.. แก้กันได้ไหม
หากำลังใจจากที่ใด.. หรือมีใครให้ความหวัง
เลือกที่จะเก็บมันเอาไว้.. หรือระบายออกไปให้ใครฟัง
ในสิ่งที่พลาดพลั้ง.. และชีวิตต้องพัง.. เพราะตัวเอง
ฉันหมดปัญญา.. ไม่อาจค้นหาคำตอบ
ไม่อยากอยู่เพื่อรับผิดชอบ.. กับความรอบคอบ.. เพิ่งมองเห็น
สายเกินแก้ไข.. เปลี่ยนแปลงกลับไปคงยากเย็น
คงใช้ชีวิตเหมือนตายทั้งเป็น.. และเก็บซ่อนเร้น.. รับความเห็นใจ
อ ย่ า ง นั้ น ห รื อ .. ห รื อ อ ย่ า งไ ร
25 มิถุนายน 2547 09:58 น.
-`๏-G e n i 3-`๏-
ต้ น รั ก ข อ ง ก า ล เ ว ล า
ฉันเฝ้าถนอมและรักษา
เพื่อให้ต้นกล้าเติบโตเป็นต้นไม้
หวังว่าวันหนึ่งจะแยกออกจากกระถาง
ให้ต้นบางๆ มีร่มใบ
ดูแลด้วยความห่วงใย
ข อ ง หั ว ใ จ ที่ ฉั น มี
.. แต่วันนี้ต้นกล้าต้นเก่า ..
ยิ่งนับวันจะเหี่ยวเฉา
เมื่อเรื่องของเราต้องลงเอยในแบบนี้
เธอทิ้งความรักของฉัน
ทิ้งความผูกพันที่เราเคยมี
ปล่อยให้ต้นกล้าความรักในวันนี้
เ ติ บ โ ต เ ต็ ม ที่ ด้ ว ย น้ำ ต า
22 มิถุนายน 2547 14:25 น.
-`๏-G e n i 3-`๏-
ในห้องสี่เหลี่ยมสีขาว
มีเพียงความว่างเปล่า.. กับตัวฉัน
ทุกเรื่องราวถูกถ่ายทอดจากความเงียบงัน
บันทึกน้ำตาของคืนวัน..ผ่านภาพความฝัน.. ที่เลือนลาง
เรียงลำดับทุกความทรงจำที่เบลอพร่า
จากช่วงเวลา.. ผ่านแววตาที่วูบหวาม ..
อ้อมกอดอุ่นไอยังติดตรึงใจทุกโมงยาม
นาทีที่งดงาม .. กำลังถูกก้าวข้ามและผ่านเลย
เมื่อบันทึกอีกหน้า.. กำลังเริ่มต้น ..
น้ำตาแห่งความหมองหม่นก็เอ่อท้น.. อย่างเปิดเผย
หยิบความเหว่หว้าเอากองไว้.. จากหัวใจที่ถูกละเลย
เมื่อความผูกพันกำลังเอื้อนเอ่ย.. กับคนคุ้นเคยที่เปลี่ยนไป
ฝืนยิ้มรับ.. ซึมซับกับโชคชะตา
กอดเข่าซบหน้า.. รินน้ำตา.. อย่างหวั่นไหว ..
บันทึกสุดท้ายต้องสิ้นสุด.. หยุดลง.. อย่างเดียวดาย ..
ไม่อาจสานต่อทุกความหมาย.. จากความเปล่าไร้ปลายอารมณ์