1 มิถุนายน 2552 13:20 น.

ในจินตนาการ.. ความรัก

-`๏-G e n i 3-`๏-

ปลดปล่อยความเศร้า ให้ลอยล่องไปกับสายลม
ทิ้งบทเพลงความขื่นขม ให้พริ้วพรมอย่างอ่อนไหว
เสียงกระซิบยังแว่วหวาน อยู่ในรอยกาลเสมอไป
วันเวลาไม่อาจลบเลือนได้ แม้รอยหม่นไหม้ ในความทรงจำ

ตะวันพลบค่ำให้คนเดินทางได้พักผ่อน
เอนตัวหลับนอน คิดถึงบทกลอนชวนฝัน
ความสุขเล็กๆ ในซอกใจ ยังเต้นไหวใต้เงาจันทร์
จินตนาการของฉัน มีความฝันของสองเรา

บนโลกแสนกว้าง ท่ามกลางดาวเต็มฟ้า
ความรักลอยล่องมา ลบเลือนคราบน้ำตา ความเหงา
สายลมอุ่นละมุนไหว พัดความหม่นไหม้ให้บางเบา
หยิบน้ำค้างคืนหนาว คืนกลับดาวบนฟ้าไกล

คืนนี้พระจันทร์ ร้องเพลงผูกพันความรัก
สอนสองเราให้รู้จัก ทักทายความรักอย่างชิดใกล้
ทั้งสวยงามและมากค่า ไม่อาจนิยามได้ว่า เท่าใด
หนึ่งชีวิตที่เคลื่อนไหว หนึ่งลมหายใจยังไม่พอ

บางท่วงทำนอง ก็พร่ำร้องอยู่ซ้ำๆ
ว่าความรักไม่เคยทำ ให้ใครเจ็บช้ำ ทุกข์ท้อ
โปรดเชื่อในความรัก ในวันแรกที่รู้จักก็มากพอ
แล้วความผูกพันจะสานต่อ ก่อเรื่องราว

เรากุมมือกัน สายตาชวนฝันสื่อภาษา
ความรักเริ่มต้นด้วยดวงตา ที่ส่งผ่านหัวใจมาในคืนหนาว
อ่อนอุ่น ละมุนหวาน ในรัตติกาล ลำธารดาว
ค่ำคืนอันแสนยาว คือตำนานเรื่องราว (เรา) ความรัก

.. ( ใ น จิ น ต น า ก า ร ) ..

1619

love

comment

29 เมษายน 2552 21:23 น.

ฉันผิดอะไรในความรัก

-`๏-G e n i 3-`๏-




ยืนหนาว .. มองตะวันดวงเศร้าส่องแสง
หัวใจดูคล้ายจะอ่อนแรง เหมือนใครมาแกล้งให้อ่อนล้า
ความเหงาปกคลุมไปทั่ว จนรู้สึกกลัวมีน้ำตา
ยืนอยู่ตรงนี้อย่างปวดปร่า "เศร้า" กับการจากลาของใครบางคน

ในเมืองแห่งสีสัน ฉันกลับมีฝันที่โหดร้าย
ซ่อนตัวกระจัดกระจาย มากมายในทุกแห่งหน
บรรไดสู่สรวงสวรรค์ ทอดผ่านตรงไหนกันในใจคน
ร้อยเหตุพันผล ต่างคนก็ต่างใจ

(แล้ว) คำถามเก่าๆ ก็ลอยมาในความทรงจำอันไกลห่าง	
เหลียวมองจนสุดทาง เห็นบางอย่างกำลังเคลื่อนไหว
จากตะกอนที่ตกผลึก ฝังลึกในหัวใจ
"หากความรักเริ่มต้นด้วยรอยยิ้มใส 
แล้วสุดท้ายทำไม.. ฉันจึงหม่นไหม้ในน้ำตา"

ลมหายใจรินบาง ในระลอกของคำถามครานั้น
สิ้นสุดแล้วความผูกพัน เธอลืมคน (เคย) สำคัญคอยห่วงหา
ยังกอดตัวเองคราวเหน็บหนาว ใต้ตะวันดวงเก่าเสมอมา
กับอีกคำถามที่ยังค้างคา... 

ฉันผิดอะไร (นักหนา) ในความรัก

2713

love

comment

20 มีนาคม 2552 21:37 น.

..ฉันคือภาพสีหม่น ..

-`๏-G e n i 3-`๏-

บ น โ ล ก ใ บ ก ว้ า ง ต ร ง ก ล า ง ค ว า ม เ ห ง า
ชีวิตคือเรื่องราว ของภาพสีหม่นเศร้าตรงข้างฝา

มองลึกลงไปในกรอบไม้ เห็นเพียงความหม่นไหม้ทรมา
ม้านั่งตัวยาวบนผืนหญ้า ไม่เคยมีค่าสำหรับใคร

ทิ้ ง ตั ว ท อ ด ว า ง เ ป็ น ท า ง ผ่ า น
สงบนิ่งมาช้านานไม่หวั่นไหว

เพียงทำหน้าที่ รับใช้ภักดิ์ดี เสมอไป
เพื่อคนผ่านมาได้พักใจ แล้วพร้อมเมื่อไหร่ก็จากลา

แ ต ก ต่ า ง กั บ ตั ว ฉั น
ที่จะวางตรงไหนก็เท่านั้น เพราะไม่เคยมีความสำคัญกับผืนหญ้า

ไม่แม้แต่ผู้คน ที่เคยผ่านพ้นหรือผ่านมา
ใ ต้ ก า ร มี ข อ ง ท้ อ ง ฟ้ า

ฉันคือสิ่งไร้ค่าที่มีอยู่จริง

1240

love

comment

23 พฤศจิกายน 2551 07:36 น.

..คิ ด ถึ ง ..

-`๏-G e n i 3-`๏-




. . ส า ย ฝ น ลู่ ห ล่ น ต ร ง ริ ม ร ะ เ บี ย ง . .      
ฉันลองฟังเสียง..คำให้การของเม็ดฝน            

ว่าเดินทางมาแสนไกล..จากฟ้าเบื้องบน            
แล้วหยิบเอาความช้ำหม่น..ติดมา

. . ม า พ ร้ อ ม ก้ อ น เ ม ฆ สี ทึ ม เ ท า . .
จึงรู้สึกว่าเหงา..จนเกินกว่า

จะหักห้ามไออุ่น..อันคุ้นตา
บนท้องฟ้า..หาสีฟ้าไม่ได้เลย

. . จำ ต้ อ ง โ บ ก มื อ ล า . . ฟ้ า ไ ก ล . .
ปล่อยทุกสิ่งเป็นไป..อย่างนิ่งเฉย

มีสิทธิ์แค่คิดถึง..ในกาลครั้งหนึ่งอันคุ้นเคย
แล้วความรักก็ระเหย..ไปลับตา

..บ น ท้ อ ง ฟ้ า เ ป็ น อ ย่ า ง ไ ร . . ฉั น ไ ม่ รู้ . .
แต่พื้นดินที่ฉันอยู่..ช่างปวดปร่า

หัวใจคล้ายเม็ดฝน..เมื่อจากลา
ค่อยๆเหงาอย่างช้าๆ..ให้ชาใจ

. . แ ล ะ ท้ อ ง ฟ้ า ค ง จ ะ ห ม่ น . . ไ ป อี ก น า น . .
เมื่อผ่านม่านน้ำตามอง..คนร้องไห้

หากบันทึกคำให้การของหัวใจ

              "ความคิดถึง..ก็คือหยดน้ำใส
                                        เริ่มต้นที่หัวใจ..จะสิ้นสุดที่ไหนไม่รู้เลย"


++ตังเม++ 


+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-


..ค ว า ม คิ ด ถึ ง เ ป็ น เ รื่ อ ง ข อ ง หั ว ใ จ .. 
ที่ไม่ต้องรอเวลาไหน ก็รู้สึกได้แม้ไม่เห็น

อย่าถามฉันเลย ในเมื่อเธอก็เคย รู้สึกเป็น
คงไม่ใช่เรื่องยากเย็น เกินกว่าเธอจะเข้าใจ

.. ดั ง นั้ น จึ ง อ ย า ก ใ ห้ เ ธ อ รั บ รู้ ว่ า ..
หากความคิดถึงเดินทางมาหา ก็ไม่มีใครรู้หรอกว่าเวลาไหน

ถ้าได้คิดถึง ก็จะคิดถึง แม้ใครคนหนึ่งจะอยู่แสนไกล
และไม่มีคำตอบว่าทำไม หากเธอจะใช้เพื่อถามกัน

.. ต อ น นี้ "  ฉั น กำ ลั ง คิ ด ถึ ง เ ธ  อ" ..
และยังคิดถึงอยู่เสมอ แม้ในความคิดถึงของเธอ อาจไม่ใช่ฉัน

อยากบอกเพียงเท่านี้  แม้ความหมายที่มีจะต่างกัน
ว่าความคิดถึงของฉัน ไม่อาจรอเวลาอะไรได้ทั้งนั้น โปรดเข้าใจ!


-`๏- G e n i 3 -`๏- 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -  




เขียนตอนที่คิดถึงใครคนนึง   และเหมือนรู้สึกว่าจะทำได้แค่นั้น    ปากบอกตัวเองว่าไม่เป็นไร  แต่หัวใจกลับตรงกันข้าม....