คนลานเทวา
.
.
.
( ความเหงา ของเจ้าตูบ )
.
.
ซึ้งตาพบสบซึ้ง ครั้งหนึ่งนั้น
ยังจำฝันตรึงอยู่ มิรู้หาย
บางถ้อยคำย้ำอ้อน มิคลอนคลาย
แม้นโลกพรายเล่ห์ล้วน ความรวนเร
หวิวหวิวไหวในหวาน ซ่านกระซิบ
แลลิบลิบไกลร้าง ก็ห่างเห
หวนสายลมห่วงหา อุษาคเนย์
แผ่วพัดเพรวนร้าว หนาวภวังค์
เค็มลมเลพัดหยอก ชื่นดอกพร้าว
พอร้างไกลไร้ข่าว ก็สิ้นหวัง
แลเหมือนว่าโลกนี้ ไม่จีรัง
ใจพ่ายพังยามเนิ่นผ่าน กาลเวลา
บอกสายลมดัดจริต ว่าคิดถึง
สักวันหนึ่งดินไม่กลบ คงพบหน้า
เห็นไหมเล่าเหงานั้น เดือนธันวา
นอนหลับตาตรึงภาพ กำซาบใจ
ซับน้ำตานิรนาม ของความเหงา
รัก
1424
2
0
หน้าส่วนตัว
