นักสืบ ไร้อันดับ
ข้านอนขดหดกายที่ชายทุ่ง
ตัวข้ามุ่งหมายจิตคิดหลับใหล
ริมคันนาข้านอนพักผ่อนใจ
หลังจากได้เลี้อยผ่านทุกย่านมา
ข้าหลับตาซุกลงในพงข้าว
หลบเรื่องราวลอบเร้นเลิกเฟ้นหา
คิดแค่นอนหลับนิ่งอิงกายา
ข้างคันนาที่เดิมเพื่อเติมแรง
ฝนกระหน่ำย่ำเย็นข้าเป็นสุข
ข้าไร้ทุกข์แม้คราวดาวอับแสง
ข้าขดตัวขดใจไม่ระแวง
ไม่คิดแว้งขบกัดไล่ฟัดใคร
แต่กลับมีชาวนามาคนหนึ่ง
เขาบุกถึงคันนาข้าหลับใหล
แล้วจับตัวข้าตามเพราะย่ามใจ
มายัดใส่ในอกตกตะลึง
ข้าคิดถึงพ่อแม่ที่แก่เฒ่า
รู้หรือเปล่าข้ากลับถูกจับทึ้ง
ทั้งเมียรักลูกข้าน่าพรั่นพรึง
เจ้าจะพึ่งผู้ใดอย่างไรกัน
ข้าเคยเห็นพวกข้าน่าสงสาร
ถูกคนพานตัดต
3011
23
0
หน้าส่วนตัว
