..สีน้ำฟ้า..
ตกลง.. ทุกคำที่ได้ฟัง
ฉันเป็นคนตั้งความหวังไปเองใช่ไหม
มองภาพคุณกำลังมีความรักในใจ
น้ำตาเริ่มรินไหลอย่างสุดจะทน
คุณกำลังมีความรัก
ฉันผิดเองที่ทึกทัก และสับสน
รักของคุณมีให้..ใครอีกคน
ฉันกลับคิดว่าเป็นตน.. อย่างลำพอง
ไม่เป็นไร !
ฉันอยู่เองได้ตามประสา ผู้หญิง หยิ่งผยอง
รักร้าว ก็แค่ปล่อยน้ำตาให้ไหลนอง
ขอเวลาเพียงสองวัน เพื่อปรับตัว ปรับใจ
วันนี้ ..วันแรกยอมรับว่าร้อง
แยกไม่ออกว่าน้ำตานองหรือสายฝนที่หลั่งไหล
จากนั้นก็เหลือเพียงอีกวันถัดไป
จะกอบเก็บเศษเสี้ยวหัวใจ มาติดกาว
แล้วจะบอกกับหัวใจ ร้าว .. ร้าว ของตัวเอง
พอเถอะ.. ถูกเขาข่มเหง.. เจ็บพอแล้ว
พอเถอะ..หัวใจเจ้า..เจ็