เมฆฟ้า
พบเธอครั้งแรกก็งั้นงั้น
พบเจอทุกวันก็งี้งี้
แม้เคยพูดจาพาที
ก็ไม่เห็นจะมีอะไร
แม้บางครั้งออกจะรำคาญ
ก็เธอชอบจุ้นจ้านอยู่ร่ำไป
นิดนิดหน่อยหน่อยทำโวยวาย
นี่ไม่ได้นั่นไม่ดีตีหน้าชัง
พึ่งจะสำนึกได้ก็ตอนนี้
ก็ตอนที่มีคนเดินตามหลัง
ตามติดชิดเธอให้พะวัง
เหมือนดังถูกฝังทั้งเป็น
มันเจ็บแปล๊บแปล๊บที่หัวใจ
มันสับสนวุ่นวายหาใครเห็น
เธอไปไหนเช้าสายบ่ายเย็น
ทำไมไม่เห็นมาวุ่นวาย
สับสนตัวเองอยู่เหมือนกัน
ทั้งทั้งตอนแรกนั้นหาพิศมัย
จะเป็นจะตายช่างปะไร
มาสงสัยเอาเมื่อตอนเธอจรรี
แท้จริงนี่หรือคือความรัก
ดั่งศรปักเอาตอนเธอจรหนี
คิดถึงเธอคิดถึงมากทุกนาที
ถึงวจีคำสอนเมื่อก่อนลา
แ
1403
4
0
หน้าส่วนตัว
