(กลอนหัวเดียว)
๏ เสียงสูบ คือสิ บ สร่าง
ตักตวงเอาอย่าง สิ บ ให้เหลือ
จับทวย เป็นตัวประกัน
ด้วยเป็นชนชั้น กินก้อนเกลือ
ไต่ดาว ก็เอาพวก
ครั้นได้สะดวก ก็พ่นเบื่อ
เชิดชู อู้ฮู ! ประชา
แท้อาจ เข่นฆ่า ทุกเมื่อ
ฉกาจเกม ก่อกฎ
เร้นเหลี่ยมอันคด ท่วงจะเถือ
เขาทัน ก็ออกท่า
บ มีเจตนา จงจุนเจือ
เขาท้วง ก็ขากถุย
ประชดเห็น เป็นกุ๊ย อย่าเกื้อ
ครั้นระหก ตกระกำ
ก็จาบจ้วงบุญกรรม ว่าเกลือ
เงินฟาดหัว ตาน้ำข้าว
ช่วยทีทำข่าว เขย่าเพื่อ-