๐ รักลอยฟ้า ๐

แก้วประเสริฐ

          ๐ รักลอยฟ้า ๐
๐สุริยันต์จันทราคราลับฟ้า
แสงดาราระยับประดับสรวง
เสียงหวีดหวิวระงมประโคมดวง
ดุจดั่งห้วงแทรกซ้อนย้อนภายใน
๐ วันและคืนผ่านพ้นระคนซ่านส์
เวลาผ่านเนิ่นนานปนระคนใส
สู้เพียรเฝ้าเพ้อหวนพาป่วนใจ
ซากคงไว้ฝากดินสิ้นธรณี
๐ โอ้ลมหนาวมาเยือนเฉือนใจนัก
ฝันสิ่งรักคลุกกรุ่นละมุนฉวี
รูปเงาซ้อนผ่านเปื้อนสุดเลือนฤดี
หวานที่มีเสนาะเสียงเหมือนเคียงกัน
๐ แว่วสำเนียงยามค่ำเลิศล้ำยิ่ง
ผูกทุกสิ่งเลือนจางเคยสร้างสันต์
รักเคียงคู่แสงดาวอันพราวอนันต์
ปราศแสงจันทร์มืดคลึ้มดื่มห้วงใจ
๐ หรีดเรไรประโคมโน้มดนตรี
ยิ่งมากทวีหวนมาจะหาไหน
เสียงหัวร่อกังวานซุกซ่านส์ใน
แต่เหตุไฉนแสงดาวมิพราวตา
๐ น้ำค้างพรมใบหญ้าพาระทึก
หนาวรำลึกถึงวันผ่านหรรษา
ป่านฉะนี้เปลี่ยวร้างร่ำค้างอุรา
สิ่งที่ข้าหลงปองต้องหมองตรม
๐ โถใจหญิงเปลี่ยนไปใจข้าเอ๋ย
คร่ำครวญเลยเก็บไว้จนให้ขม
ความหวานซึ้งตรึงไว้ยากได้ชม
ล่องลอยลมดั่งฤดูคู่ดาวเคียง
๐ รักที่เคยฝากไว้ล่องไปแล้ว
วจีเจื่อนแจ้วขาดชมระบมเสียง
ที่เคยอ้อนออดไว้ดุจไฟพะเนียง
เงาเคยเคียงลอยลับนับห่างไกล
๐ หัวใจเจ้าสัญญาฝากฟ้าสิ้น
คงเหลือปิ่นประกายแววคล้ายใส
เคล้าเพียงดาวเฝ้ามองสิ่งปองไป
สร้างหัวใจหมองหม่นระคนราตรี.
      ๐  แก้วประเสริฐ.  ๐