ปิ่มจะขาดใจตายเสียให้ได้

โมไนย

ปิ่มจะขาดใจตายเสียให้ได้
เมื่อข้างกายไม่มีเจ้าเฝ้าเขนย
อกจะแตกแยกแล้วแม่แก้วเอย
กระไรเลยทรมานรำคาญใจ
ตีอกชกตัวเองดังพลึกพลัก
สุดที่รักจะไปหาก็ไม่ได้
แสนอึดอัดรำคาญร่านฤทัย
แล้วเมื่อไรจะได้ดมเส้นผมนาง
ไม่ได้คิดโสมมกับผมน้อง
อย่าลองดมชมเจ้าอย่าเฝ้าหมาง
ก็เพราะกลิ่นผมน้องช่างหอมบาง
หอมบางบางเกสรสุมาลี
แก้มของน้องแดงระเรื่อมะเขือเทศ
ปวงเทเวศคงมาทาเพิ่มราศี
อยากจะห้อมแก้มน้องสักสองที
เกรงจะเพิ่มราคีให้แก้มนาง				
comments powered by Disqus
  • ละอองน้ำ

    11 ตุลาคม 2545 02:09 น. - comment id 86180

    น่ากลัวนะเนี่ย

thaipoem ที่สุดกลอนดีๆ

thaipoem บ้านกลอนไทยที่ที่สร้างแรงบันดาลใจของทุกๆคน เป็นเพื่อนเมื่อยามเหงา คอยปลอบใจเมื่อยามร้องไห้ ที่ที่อยากให้ทุกๆคนรู้ว่าสิ่งดีๆเกิดขึ้นได้ทุกวัน