21 เมษายน 2553 17:27 น.
สุนันยา.
....ดาว....
ดาวดวงน้อย...ลอยระยิบ...กระพริบพราย
เปล่งประกาย...คล้อยเคลื่อน...เกลื่อนเวหา
คราวจันทร์ฉาย...งามผ่อง...ส่องนภา
คล้ายถึงครา...ดาวลอย...ด้อยแสงลง
อย่าเศร้าใจ...เลยนะเจ้า...ดาวดวงน้อย
ถึงดาวคล้อย...ก็เพียงช่วง...ใช่ล่วงหลง
แม้จันทรา...ทอแสงทอง...ยังต้องปลง
มืดดับลง...สลับร้าง...ยามข้างแรม
เมื่อถึงวัน ...จันทร์เจ้า...สิ้นเงาแฝง
ระเรื่อแสง...อ่อนสี ....ที่แต่งแต้ม
ถึงเวลา...ดาวเด่น ...เห็นวับแวม
คืนข้างแรม...ระยิบพราย...ปลายนภา
ดาวระดาษ...สาดแสง...แต้มแต่งฝัน
ประดับฟ้า...ผ่องพรรณ...ให้หรรษา
ความเหงาคลาย...ด้วยแสง...แห่งดารา
ดั่งมณี...ฉาบฟ้า...ค่าอนันต์..
20 เมษายน 2553 17:05 น.
สุนันยา.
นภาครึ้ม...เมฆรับ...พยับฝน
ฟ้าคำรน...ครางสะท้าน...จนหวั่นไหว
ใครคนหนึ่ง...เคยสัญญา...ภาษาใจ
ยังจำได้...ในคำมั่น...วันบอกลา
. ฟ้าครึ้มฝน...ทนไหม...คนใจเหงา
หยาดฝนเฝ้า...โลมราด...สาดพฤกษา
หยาดฝนหล่น...ท้นหลั่ง...ดั่งน้ำตา
ประหนึ่งว่า...ไหลหยด...รินรดใจ
ฝนกระหน่ำ....ซ้ำปานว่า...ฟ้าพิโรธ
ฟ้าคงโกรธ...คนใจดำ...ทำโหยไห้
น้ำตาฟ้า...พาหม่น...ล้นหทัย
ขอนำใจ...ใครสักหยด...รินรดทรวง/....
20 เมษายน 2553 10:57 น.
สุนันยา.
หนึ่งดวงใจ มอบไว้ ในคุณค่า
แห่งศรัทธา รักมั่น ไม่หวั่นไหว
เพียงมีเธอ มีฉัน เคียงกันไป
จะทุกข์ยาก อย่างไร ไม่กังวล
มีเราสอง ครองใจ ไว้เป็นคู่
หยอกเย้าอยู่ ชิดใกล้ ไม่สับสน
เดินทางไหน เกี่ยวก้อย ร้อยกมล
ทุกแห่งหน ที่ใด ไปด้วยกัน
ยามมีสุข สุขร่วม รวมใจผูก
ยามมีทุกข์ ไม่ห่าง ร่วมสร้างฝัน
ยามหม่นหมอง คอยปลอบปลุก ส่งสุขพลัน
ร่วมฝ่าฟัน มั่นคง ตรงจิตใจ
ด้วยแรงรัก ปักห้วง ดวงใจสอง
เป็นเหมือนเกราะ คุ้มครอง ปลดหมองไหม้
สายใยรัก เกาะเกี่ยว เหนี่ยวดวงใจ
สุขหรือทุกข์ อย่างไร ไม่ทิ้งกัน/........
เป็นครั้งแรก ที่โพส ที่นี่
หวังว่า จะต้อนรับสมาชิกใหม่ด้วยนะคะ
หน้าส่วนตัว
1045
