16 พฤษภาคม 2553 13:29 น.
สุนันยา.
นี่หรือคือ หนทาง แก้ปัญหา
สั่งสลาย สั่งฆ่า คือเหตุผล
ไม่อาทร ไม่เห็นค่า ประชาชน
ไม่ยินยล ข้อร้อยเรียง เสียงประชา
เขาขอคุณ ยุบสภา คืนอำนาจ
คุณกับคิด พิฆาต ไม่ห่วงหา
อำมหิต ผิดมนุษย์ สุดระอา
สร้างรอยแค้น เกินกว่า จะอภัย
ผิดซ้ำซาก ฝากไว้ ให้เป็นแผล
หมดทางแก้ สุดระกำ ช้ำหวั่นไหว
คุณสั่งฆ่า คนเหล่านั้น นั่นก็ไทย
เสียงหวนไห้ หรือไม่ซึ้ง จึงไม่คิด
ค่าของคน บนดิน ถิ่นสยาม
ขอแค่ความ เทียมเท่า เราขอสิทธิ์
เพียงประชาธิปไตย ไว้ผูกมิตร
คุณว่าผิด จึงคิดฆ่า ประชาชน
ในรอยยิ้ม พริ้มพราย บนใบหน้า
กับซ่อนความ ชั่วช้า สัตว์หน้าขน
ไม่มีเหลือ รอยคาบใส ของใจคน
กี่ชีพชน ที่ปลิดดับ ซับน้ำตา
คุณก็คน เขาก็คน บนสยาม
อยากขอถาม คุณทำได้ อย่างไรหนา
ชีวิตอื่น คุณเห็นเป็น เช่นผักปลา
จึงสั่งฆ่า อย่างเลือดเย็น ไม่เห็นใจ/...
..............................
6 พฤษภาคม 2553 19:42 น.
สุนันยา.
สัมผัสแรก สัมผัสรัก
สัมผัสที่ รู้จัก ชักหวามไหว
สัมผัสมี ไออุ่น ละมุลละไม
สัมผัสไหน ทำให้ซึ้ง ตรึงติดทรวง
สัมผัสใด คงมิทำ เธอซึ้งได้
เมื่อหัวใจ เธอมิเคย รู้สึกหวง
โอ้รักเอย ใยถึงมี แต่คำลวง
คนช้ำทรวง ก็คือเรา เศร้าทุกที
รักเทิดทูล ด้วยใจ ใสสะอาด
จนเกือบพลาด ไร้สิ้น ซึ่งศักดิ์ศรี
ด้วยรักมั่น ท่วมท้น ล้นฤดี
ใยช่างร้าย เหลือที่ ขยี้ใจ
รอยสัมผัส ยังซึ้ง ตรึงใจอยู่
โปรดรับรู้ ใจดวงนี้ ที่หวั่นไหว
ถึงเจ็บหนัก ยังรักเธอ ยิ่งกว่าใคร
ดวงฤทัยเจ็บช้ำ พร้อมจำทน/.....
....
30 เมษายน 2553 16:06 น.
สุนันยา.
............................ร้อยเหตุผล
จากใจคน...หมดรัก...จะพรากหนี
ทุกน้ำถ้อย...ร้อยหวาน...ผ่านวลี
ทุกคำที่...เอื้อนเอ่ย...เผยออกมา
เป็นเพียงแค่...คำอ้าง...เพื่อร้างหลบ
หลีกเลี่ยงการ...ปะพบ...จะคบหา
ความจำเป็น...คือเหตุ...ให้ร้างลา
ทั้งวาจา ...พาที...ที่กล่าวลวง
หาคำพูด...สุดหรู...ดูเหมือนรัก
ถ้อยคำฝาก...พระพาย...ใจห่วงหวง
ช่วยกล่อมใจ...คลายเศร้า...เหงาทั้งปวง
อย่าเลยนะ...อย่าลวง...กันต่อไป
เมื่อสิ้นรัก...จากไป ..ไม่คิดหวน
จะคร่ำครวญ..ไปใย ...ให้หวั่นไหว
หากรักอยู่...คงที่...ใยหนีไกล
พูดทำไม ...ว่ารัก...ไม่อยากฟัง
ร้อยคารม...คมบาดใจ...ให้ร้าวลึก
รอยรักลวง...ตกผลึก...รากลึกฝัง
เธอตัดรัก...จากใจ...ให้ภินท์พัง
แต่ฉันยัง...มีรัก...ที่ปักทรวง
เรื่องของใจ...จะมีใคร...ไหนบังคับ
รักที่รับ...ใช่แต่...แค่หึงหวง
แต่รักนี้...มีเพียงหนึ่ง...ซึ้งแดดวง
มิ อาจลวง...หาอื่นไหน...ให้ทดแทน/....
28 เมษายน 2553 19:25 น.
สุนันยา.
คิดถึงจึงฝากถ้อย........................ครวญหา
ฝากผ่านสายลมพา......................ส่งให้
คนใกล้ที่ไกลตา..........................ใจห่วง
อยู่ห่างจงอย่าได้..........................เปลี่ยนน้ำใจคน
จะทนรออย่างนี้...........................เรื่อยไป
รักที่มีกว่าใคร.............................ท่วมท้น
ขอเพียงแค่ดวงใจ........................คงอยู่
ยึดมั่นรักเปลี่ยมล้น.......................อย่าได้ปันใจ
ตัวไกลใจอย่าได้..........................ปรวนแปร
หญิงอื่นอย่าแยแส........................สักน้อย
คนคอยพี่โปรดแล........................ใจใส่
รักมั่นอย่าลืมถ้อย.........................ฝากไว้วันลา
คราใดที่โศกเศร้า.........................กังวล
รู้นะ มีหนึ่งคน.............................ห่วงเฝ้า
ยังคอยส่งใจวน............................เวียนสู่
ด้วยรักฝากใจเย้า.........................หยอกให้คลายตรม
วอนลมฝากรักล้อม........................ดวงใจ
อย่าปล่อยให้คนไกล.......................หม่นเศร้า
รอวันกลับด้วยใจ...........................จดจ่อ
รอกอด แล คลอเคล้า.......................อยู่ข้างเคียงขวัญฯ...
27 เมษายน 2553 18:15 น.
สุนันยา.
หวนคำนึงผ่านห้วง............................นานวัน
คำที่ฝากรักกัน..................................ก่อนนี้
กลางแสงพร่างพราวจันทร์.................กระจ่าง
เลยล่วงกลับลับลี้................................ห่างน้องแรมลา
ไกลตาพาเปลี่ยนให้............................ไกลใจ
ลืมรักปักฤทัย......................................เปี่ยมท้น
ยาใจห่างหายไป..................................พาเปลี่ยว
ลืมรสสวาทล้น......................................หมดแล้วฤาไฉน
ทางไกลใจเปลี่ยนคล้อย.........................ลืมลง
เดือนดับลับลาคง...................................หน่ายแล้ว
ดวงใจเปลี่ยนหรือปลง...........................พาป่วน
เคยรักดั่งดวงแก้ว.................................บัดนี้ลืมลง
ฤา หลงใครยั่วเย้า................................พี่ยา
จึงหมดรักเมตตา..................................โอบเอื้อ
สุดเจ็บระกำพา.....................................หมองหม่น
รักดั่งไฟมอดเชื้อ..................................หมดแล้วเลือนหาย
เดียวดายใจห่วงเฝ้า...............................อาวรณ์
เหมือนเยื่อใยตัดรอน.............................จบสิ้น
ดังกับเล่นละคร......................................จัดฉาก
เบือนบิดจากปลายลิ้น............................เปลี่ยนถ้อยวาจา
นำพาเพียงผ่านพ้น...............................วลี
หลบเลี่ยงดังจะหนี.................................หลีกเร้น
เหตุจากเรื่องใดมี..................................วานบอก
รักหน่ายจึงจะเว้น..................................จากน้องไปไกล
ฤา..หัวใจจะไร้......................................รักพา
หรือหมดสิ้นศรัทธา...............................โอบเอื้อ
ลืมรสสวาทครา......................................คราวก่อน
คืนค่ำเคยแนบเนื้อ...............................หมดสิ้นใจปอง
เคยครองเคียงหยอกเย้า.......................ชมจันทร์
เชยชิดผ่านคืนวัน.................................บ่คล้อย
ลืมสุขทุกต่างมีกัน...................................อิงแอบ
ไออุ่น ครั่งเกี่ยวก้อย.............................ห่างสิ้นใจถนอมฯ
หน้าส่วนตัว
1586
