....นานแล้ว....

อาภาภัส

     
 .นานแล้ว.. 
     ยังจำได้ว่าชอบหยิบหนังสือมาอ่าน อ่านไปเรื่อยๆ อ่านจนหมดตู้ใหญ่ๆเท่าที่จำนวนหนังสือในตู้ของร้านขายหนังสือที่เพิ่งเลิกกิจการยังเหลืออยู่ในเวลานั้น
จะให้จำชื่อหนังสือว่าอ่านอะไรไปแล้วบ้างสำหรับเด็กอายุ เจ็ด ถึงแปดขวบ ก็คงจำมิได้  แต่จำมุมที่อ่านได้เลยล่ะ
     ชิดฝาผนังจะเป็นตู้หนังสือใหญ่เต็มบ้าน ใหญ่ยิ่งกว่าห้องสมุดประชาชนบางที่ เสียด้วซำ สำหรับในยุคนั้นเท่าที่ความจดจำจะถอดรหัสภาพได้  ก็เจ้าของร้านเป็นนายกเทศมนตรี ประจำกิ่งอำเภอนั้น  และต่อมาคิดว่าน่าจะเป็นช่วงวัยขนาดนั้นแหละที่เขาเปลี่ยนเป็นอำเภอด้วย  เราเรียกเจ้าของร้านว่าป๋า เพราะพ่อยกพวกเราให้เป็นลูกๆของท่านด้วย ลูกบุญธรรม เพราะท่านไม่มีลูก และท่านก็เป็นเพื่อนสนิทของพ่อ
    ..ตายล่ะ...เริ่มจากตู้หนังสือไหง ..ใจเบี้ยวออกนอกเส้นทางไปได้นะ .เอาใหม่
     เนื่องจากเพิ่งจะปิดกิจการร้านหนังสือลงใหม่ๆ ก็เพราะคุณป๋าไม่ว่าง ต้องไปเป็นนายกเทศมนตรี ดังนั้นร้านหนังสือก็เปิดแค่ประตูเล็กๆ แล้วเมื่อทุกคนเข้ามาในบ้าน ก็จะมุ่งไปอยู่หลังบ้าน เพราะเนื่องจากสว่างกว่าหน้าบ้าน
    แต่สำหรับเรา  สมัยนั้นผอมแห้งกระหร๋องกร๋องแกร๋ง สายตาก็ไม่ดี ตัวก็เล็กๆยังกะเด็กขี้โรค  ชอบไปนอนอ่านอ่านหนังสือหน้าตู้กระจกที่ใส่หนังสือ ใกล้ๆจะถึงประตูที่เป็นส่วนหลัง มีแสงสว่างจากหลังบ้านที่เปิดโล่งส่องผ่านมาถึงให้เรานอนอ่านหนังสือได้ แต่ต้องเพ่งสายตาอย่างมาก  ไม่รู้ว่าเรานอนเข้าไปได้ยังไงความกว้างของเนื้อที่ที่เหลือจากตู้วางมีไม่เกินไม้กระดานแผ่นเดียว นอนไปแล้วกระดุกกระดิกไม่ได้มันจะตกลงมา แต่เราก็แอบไปนอนอ่านตรงนั้นทุกที
     เราอ่านหนังสือมากมาย เล่มใดหมดแล้วเราก็ไปหยิบเล่มใหม่มาอ่าน ถ้าจะให้จำว่ากี่เล่มคำตอยคือไม่รู้ รู้แต่ว่ากวาดอ่านทุกเล่มทุกชนิดจนหมดจนอ่านซำ
ที่จำได้เช่นนี้เพราะยังแว่วเสียงคุณน้าที่ทำหน้าที่เป็นแม่บ้านในเวลานั้นให้คุณป๋า เพราะตอนนั้นคุณป๋าเลิกกับภรรยาแล้ว  คุณน้าแม่บ้านผู้คอยดูแลพูดว่า
ไม่มีหนังสือแล้วค่ะ มันซำหมดแล้ว  หนังสือมันอยู่สูงมากทุกครั้งที่เราไปอ่านหนังสือคุณน้าจะเป็นคนหยิบให้สำหรับเล่มที่อยู่สูงนะ   เรายังจำได้ว่าเมื่อรู้ว่าซำแล้ว เราก็ยังอ่านอีกและเล่มมั้นก็คือ...นิทาน..นิทานที่ต้องเริ่มว่า...นานมาแล้ว
      โหย...ก็บางทีไม่อยากพูดอย่างนั้น และไม่อยากเขียนอย่างนั้น มีอะไรไหม
หากจะขึ้นเรื่องในการเล่านิทานว่า  ...นานแล้ว...   เราจะให้คำว่า  ..มา..ได้แอบไปเที่ยวที่ไหนสักระยะ....อิอิ  ...ก็มีบางครั้งนะ ใครๆก็อยากตามใจตัวเอง
อยากตามใจหัวใจตัวเอง ..เหมือนอย่างเราวันนี้ไง...ก็มันขี้เกียจน่ะ ..ไม่ออกไปเรียนหนังสือ..อย่าเข้าใจผิดนะ บัดนี้เราไม่ใช่เด็กน้อยอีกต่อไป ..เราเป็นคนแก่แล้ว ..แต่เรารักเรียนเราก็เลยไปเรียน แต่วันนี้เราขี้เกียจจะไป ..มันอยากอ่านหนังสือแบบเบาๆ..แฮ่ะๆ..ก็เราเลือกฟังเพลงของไทยโพมไง  แล้วเราก็อ่านเนื้อเพลงทั้งภาษาอังกฤษและไทย  แล้วก็สลับกับหลับเป็นระยะ..มันช่างเพลินอะไรอย่างนี้ วันนี้มันดีกว่าไปเรียน คือขี้เกียจออกจากบ้าน ขี้เกียจเจอคน ขี้เกียจ..ไปหมด..มีอะไรไหม..
      นานแล้วสินะที่เราไม่เคยโผล่เข้ามาเขียนเรื่องสั้นที่นี่...ก็ไม่มีอะไรมากหรอก ..ก็แค่ไม่คิดจะเขียน..แต่วันนี้คิดถึงมุมที่เรานอนอ่านหนังสือ คิดถึงส่วนที่เราสร้างฝันจินตนาการไปกับหนังสือที่อ่าน  ...มันสำคัญนะ..ถ้าคิดไกลอีกนิด
นำตาเรากำลังจะไหลอยู่แล้วล่ะ... ก็บ้านนั้นน่ะสิ  ..มันบ้านเราเอง..เราอยู่ก่อนคุณป๋าเสียอีก .มันเป็นบ้านสองชั้นที่เป็นตึกแถวห้องริมสุด ..ด้านข้างบ้านและหลังบ้าน ยังมีพื้นที่ว่างหลงเหลือให้ได้วิ่งเล่น  กว้างมากเราจำได้  แต่คุณพ่อเรามีความจำเป็นที่ต้องขายให้คุณป๋า.. ก็เลยเป็นของคุณป๋า ..แต่เราเป็นเด็กคนเดียวในพี่น้องที่จะกลับไปค้างที่บ้านนี้ แล้วก็อ่านหนังสือ แล้วก็ขลุกอยู่บ้านนี้
จนเป็นที่รู้กันว่า ถ้าเราหายไป..ก็ไม่ต้องค้นไกล อยู่หน้าตู้หนังสืออย่างแน่นอน
       ตกลงนี่เราจะเขียนถึง  นานแล้วกับนิทานที่เราอ่าน  หรืออะไรนะนี่ ..
      บ้านนั้นมีภาพที่เราจำได้ลางเลือนเหลือเกิน..เรามีแม่ที่บ้านหลังนั้น แม่เราเอง  ..วันนี้ วันเกิดแม่เรานะ..เรายังคิดถึงท่านเสมอ..แต่คงฝากสายสัมพันธ์แห่งดวงจิตไว้ได้เท่านี้นะคะแม่   สุขสันต์วันเกิดค่ะ..ขอให้มีสุขภาพดี นะคะ
     นานแล้ว  ที่ไกลแสนไกล .ที่มีกลุ่มเมฆล่องลอยอยู่เต็มฟากฟ้า เทพธิดาองค์น้อยตัวผอมกระหร่อง บางเฉียบๆ ก็ล่องลอยเหาะเหินเดินฟ้าไปเรื่อยๆ ในมือมีหนังสือที่ไปไหนก็ต้องมีหนังสือ ...แวะพักเหนื่อยที่ไหน ..ก็อ่านหนังสือ..เด็กๆเป็นกันรึเปล่าคะคนดี..ไอ้โรคอ่านหนังสือ..นี่นะ  ..อาการของมันนะคะ  ..จะเริ่มคันขยุกขยิกในหัวใจ...สายตามันก็จะเริ่มระรานหาเรื่องไปทั่ว ..หมายถึงหาเรื่องหนังสือจะอ่านน่ะค่ะ...และแล้ว ไม่ว่าจะเห็นเศษถุงกระดาษ ก็เริ่มรื้อและงัดแงะ
อ่าน  ..อ่าน..อ่าน...เฮ้อไข้ทุเลาลง ฮ่ะๆๆ
      นานแล้วต่อดีไหมคะ..คนดี..เรื่องที่อ่านแล้วจำแม่น ก็คงเป็นเจ้าชายกบกระมัง  ....อิอิ  ตอนนี้เทพธิดาขี้แห้ง ขอแปลงกายหน่อยนะจ๊ะ...เราจะกลายเป็นเจ้าหญิงผู้โสภา เย่อหยิ่ง ใครบอกอะไรก็ไม่เชื่อ  ..ไม่เชื่อฟัง..ดื้อมากเลย..นิสัยแบบนี้ ..เขาเรียกว่าอะไรคะ เด็กๆใช่แล้ว ..เด็กดื้อ..
      เจ้าหยิงผู้เย่อหยิ่ง...ไปเล่นที่ริมบึง...เล่นไปเล่นมา... แอบหยิบแหวนของเจ้าหญิงแม่ไปใส่   แล้วก็ทำตกนำป๋อมแป๋ม...แงๆๆๆ เจ้าหญิงร้องไห้สุดฤทธิ์สุดเดช
..จะเอาแหวน..ฮือ ฮือ จะเอาแหวน ...โธ่ ..เอ๋ย บึงก็ใหญ่ขนาดนั้น...ใครจะไปหาเจอ...  นั่นแน่  พระเอกออก..  เจ้าชายกบ ถูกสาป เป็นกบ ก๊บ กบ  อาศัย  ณ ริมบึงนั้น  ...ข้าช่วบเจ้าได้นะ แม่งามงอน  ..แต่เจ้าต้องสัญญาว่าจะแต่งงานกับข้า
ถ้าเจ้ารักษาสัญญา  ข้าจะเก็บแหวนคืนให้เจ้า .... จริงเหรอ   ได้สิ...เอาแหวนมาเถอะ  ...เจ้าชายกบ ก็ดำ ดุ๊ยดุ่ย  ลงไปก้นบึง  เจ้าหญิงก็ได้แหวนสมประสงค์..
..ขอบใจสักคำก็ไม่มี  ..วิ่งหนีหาย กระโปรงปลิวไปเลย...  แฮ่ะ ก็คิดว่า กบมันน่าเกลียดไง  ..แล้วก็จะมาอยู่กับมนุษย์ได้ไง...
         ตกดึกนะ...  โอ๊บๆๆ เสียงกบมันร้อง...ฝนไม่ได้ตกนะ..  เจ้าชายมาแล้ว
เจ้าหญิง ..ทำไมถึงไม่รักษา ..คำพูด..ล่ะนี่..   ขอโทษนะ  เราผิดจริงๆ ไม่รู้เลยนะ
ว่าท่านเก่งอย่างนี้  ..เอาอย่างนี้นะ  เจ้าหญิงขอไถ่โทษ   ..ท่านกระโดดขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ข้างๆเรา  เราจะเล่นดนตรี  ให้ท่านฟัง   ..เพราะไหมจ๊ะ..  
        เราขอฟังเสียงของเจ้าหญิงด้วยได้ไหม.. เพลงที่ร้อง..ที่เจ้าหญิงชอบ..
       อือม์ ..ตอบไม่ถูกหรอก  ก็ชอบไปหมดน่ะ  เพลงก็เพราะทั้งนั้น...
        แต่งใหม่..ใส่ทำนองเอง..ร้องเองนะ... 
       ...เปาะแปะ ..เปาะแปะ  เปาะแปะ  ฝนหยดสักสองสามแหมะ แงะแคะแกะร้องเพลงกบ   โอ๊บ โอ๊บ โอ๊บ โอ๊บ โอ๊บ โอ๊บ  กบร้อง อ๊บ อบ  แล้วหลบอีตอนฝนคก
       ..อุยเจ้าหญิง..เพลงท่านเพราะแปลกๆนะ  ..อือม์ แต่เรา ก็ชอบฟัง..วันนี้ ดึก แล้ว  เราไปก่อนนะ พรุ่งนี้จะมาใหม่
        ..วันรุ่งขึ้น  ..และวันต่อไปเรื่อยๆ ...กบจะมาฟังเจ้าหญิงร้องเพลงและเล่นดนตรีทุกคืน  ....ความผูกพันธ์ในหัวใจ เกาะเกี่ยวเป็นความเข้าใจ เป็นความห่วงใย   ....
         เจ้าหญิงเราต้องไปแล้วนะ
        ....แต่วันนี้..เราอยากขอท่านอย่างพิเศษนะ   ...มานี่แน่ะ...แว็บเดียวมองแทบไม่ทันเลย...อิ อิ อิ  เจ้าชายแอบจุ๊บเจ้าชายกบเสียแล้ว....
       ทันใดนั้น...เบื้องหน้าของเจ้าหญิง ..เจ้าชายผู้งามสง่า ก็ปรากฏโฉมออกมา
อือม์ ...
มันช่างเป็นนิทานรักที่โรแมนติกเสียนี่กระไร     สองคนก็ครองรักกันอย่างมีความสุข
         นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า คำสัญญา ครองใจ  ความสดใสแบ่งกัน ความผูกพันธ์ในธรรมชาติ ด้วยเสียงเพลงเป็นสื่อประสาน  ..สร้างนิทานสอนเด็กๆให้รู้จักคำว่าความดี ความงดงามในใจที่ต้องมีในทุกคนนะคะ...
         ไปเลย..ค่ะ  ไปทานข้าวเย็น  ร่วมกัน อ่านหนังสือให้คุณตาคุณยายคุณปู่คุณย่า คุณพ่อ คุณแม่ คุณ..++++  มากหลายฟังนะคะ  
        หนังสือคือสื่อสร้างสรรค์   สวรรค์แห่งทางอารมณ์  พรมหัวใจจินตนา
   ฝากสายตาลอยผ่านเนิน   อยู่ถึงไกลหัวใจเพลิน  เรียกทุกสิ่งกลับมาซึมทราบ
   ผ่านใจสู่วัย  จากวัยสู่ใจ   วันนี้และวันไหน  เราจะสุขใจเสมอ
        ..รักเด็กๆนะคะ...อ่านหนังสือแล้ว  ..หอมคุณตาหนึ่งที  ..กอดคุณตาอีกหนึ่งครั้ง   แล้วบอกว่ารักคุณตาเสมอ....   
        เนื่องในวันแห่งกวีเอกของโลก ท่านสุนทรภู่  ๒๖ มิถุนายน ๒๕๔๗ ปีนี้
ขอมอบสิ่งดีๆกับทุกคนค่ะ
                                             ด้วยรักจากหัวใจ
                                             อรุโณทัย  อาภาภัส
 
				
comments powered by Disqus
  • อาภาภัส

    26 มิถุนายน 2547 19:48 น. - comment id 74930

    แก้ไขผิดนะ  
    คำตอบ  จ้ะ
      และ  เจ้าหญิงจุ๊บ จ้ะ  ไหงมันแปลกไปเป็นเจ้าชายจุ๊บจุ๊บกบ นะนี่   หมดกันเลย
       ฝันกันเอง หญิงก็ต้องคู่ชายนะ แก้ไขที่พิมพ์ผิดไม่เป็น นอกจากจะก็อบแล้วส่งใหม่  ก็
    ขี้เกียจแล้วจ้ะ  ..วันหน้าแล้วกันจะค่อยแก้ไขนิ

thaipoem ที่สุดกลอนดีๆ

thaipoem บ้านกลอนไทยที่ที่สร้างแรงบันดาลใจของทุกๆคน เป็นเพื่อนเมื่อยามเหงา คอยปลอบใจเมื่อยามร้องไห้ ที่ที่อยากให้ทุกๆคนรู้ว่าสิ่งดีๆเกิดขึ้นได้ทุกวัน