*วิมานเคียงฝัน ฉันเคียงเธอ *

แก้วประเสริฐ


                                 *วิมานเคียงฝัน ฉันเคียงเธอ *
     จันทร์คืนเดือนเพ็ญท้องฟ้าสว่างกระจ่างแสงนวลใยสาดส่อง
ลูบไล้เทือกเขา   ที่เรียงรายถูกล้อมด้วยกระแสน้ำที่นิ่งเงียบสงบ
ปราศจากคลื่นไหวลูกแล้วลูกเล่ายามในช่วงกลางวัน
      กระแสน้ำยามต้องลมพัดผ่านเกิดแสงระยิบระยับประดับเงาจันทร์
ที่ส่องบนผิวน้ำเป็นทิวละลิ่วน้อยๆทำให้เงาจันทร์ที่ทาบยังผืนน้ำไหว
ประหนึ่งราวแพรไหมพรมสั่นพลิ้วดุจดั่งมีชีวิตรายล้อมด้วยเพชรงาม
     เน้นทัศนียภาพในยามค่ำคืนส่องสะท้อนอารมณ์ของผู้ที่นั่งเฝ้ามอง
สรรค์หาภาพความงามยามค่ำคืน   ย้อนลึกเข้าสู่ห้วงภวังค์แห่งความหลัง
      บรรยากาศที่เงียบสงัดบนก้อนหินริมโขดหินใหญ่  เป็นมุมมองที่แลเห็น
เงาภาพคลื่นสะท้านไหวสั่นระริกกระเพื่อมเลื่อมพรรณราย...งามยิ่งนัก
เสียงรำพึงเบาๆ  จากผู้ที่กำลังลูบไล้เส้นผมที่สยายด้วยลมพัดโชย
      เบื้องใต้โขดหินที่ราบต่ำลงไปใกล้ริมฝั่งนั้นผูกไว้ด้วยเรือนแพน้อย 
ซึ่งภายในแพกำลังสนุกสนานด้วยดนตรี เสียงเพลงบรรเลงแว่วๆ
ลักษณะเพลงร๊อคซ์วัยรุ่นที่กำลังโด่งดัง   เสียงหวีดว้าย ระคนเสียงหัวเราะ
ลอยแว่วผ่านเข้ามาพอได้ยินในบางขณะ  สลับเพลงหวานระคนเศร้า
      เวลาผ่านล่วงเลยไปดวงจันทร์หลบเบื้องหลังยอดสันหลังเขา
ยังเขาคงทอแสงเรืองรองแผ่กระจายรอบขุนเขาเกิดเงามืดเข้าปกคลุมไปชั่วขณะ
ทำให้บริเวณที่นั้นดูมืดครื้มจางๆพอจะมองเห็นสิ่งต่างๆได้เลือนลาง
      เปรี้ยง ๆ ๆ  เสียงดังสะท้อนแว่วก้องลำน้ำได้ยินไปทั่วบริเวณท้องน้ำ
เสียงเพลงยุติลง....พร้อมกับเสียงหวีดว้ายดังกึกก้องแทรกซ้อนลอยเข้ามา
       ใครหนอ...จุดประทัด...เล่นบ้าๆ...????? 
หล่อนหันไปมองยังแพน้อยที่ดับมืดลง   สักครู่หนึ่งจึงสว่างไสวดุจดังเดิม
       ถึงสงสัยแต่ไม่คิดอะไรมาก  พลันละสายตาชมทัศนียภาพต่อ...
พร้อมรำลึกนึกถึงใครคนหนึ่ง  ซึ่งเคยสัญญาไว้ในใจ
        แต่ยังไม่เคยพบหน้าพบตาเขา จะสอบถามโดยตรงหรือก็เกรงเพื่อนๆ
จะล้อเลียน  เพียงแต่ทราบจากการบอกเล่าว่าเขายังดำรงตำแหน่งอยู่เช่นเดิม.....
        ช่างเถอะพบหรือไม่พบเราก็มาแล้ว  คงจะมีสักวันหนึ่งหรอกนะวีย์ หล่อนรำพึง
แล้วปล่อยอารมณ์ถ่ายทอดผ่านความงามล้ำในยามค่ำคืนท่ามกลางความเงียบ
จะได้ยินก็เพียง เสียงจักจั่นเรไรร้อง และเงียบหายในบางขณะเป็นเพื่อน
       อากาศเริ่มเย็นขึ้นเรื่อยๆ ลูบไล้ใบไม้เล็กๆที่ขึ้นข้างโขดหินปะทะกับหยาดน้ำ
น้อยๆที่ลูบไล้ตามใบไม้ของน้ำค้างที่ประปรายไปทั่วโขดหินในบริเวณนั้น
    เสียงจ๊อกแจะจอแจดังขึ้นทำลายความเงียบอีกครั้งเป็นเสียงตะโกนร้องเรียก
ดังแว่วใกล้เข้ามา  หล่อนหันไปมองพร้อมลุกขึ้นยืนพร้อมทั้งบิดตัว 
สาวเท้าก้าวเข้าหากลุ่มที่แลมองเห็นเป็นเงาตะคุ่มๆ  พร้อมทั้งส่งเสียงตอบ
       เฮ้ย...วีย์...เว้ย...วีย์.....อยู่ไหนว๊ะ?????"
       เออ...อยู่นี่.....หล่อนตอบพร้อมก้าวไปตามเสียง....หล่อนจำได้ว่าเป็นเสียงของนายวัฒน์
ไปทำอะไรมาหรือ...ไม่ได้ยินเสียงปืนหรือว๊ะ?.... ชายหนุ่มก้าวเข้ามาถึงตัวพร้อมกับพี่สาว
เกิดอะไรหรือ.?....นึกว่าจุดประทัดเล่นกัน......หญิงสาวตอบเพื่อนหนุ่ม
เกือบมีเรื่องกันว๊ะ....พวกเราไปแซวเรือที่ผ่านมา...ไอ๊ห่า...มันแซวตอบด้วยลูกปืนจนหลอดไฟแตก
ดุฉิบ.......คนแถวนี้นะ.....
    มาคนเดียวไม่กลัวหรือยายวีย์?....พี่สาวถามบ้าง
    อ้าว...เรื่องอะไรล่ะ?....หญิงสาวย้อนถาม
ไม่หรอกพี่....ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัวนี่นา อากาศเย็นสบายดีและสวยเสียด้วย...หล่อนหันไปตอบพี่สาว
พวกเราไปแซวคนที่ขับเรือผ่าน   ได้ยินว่าไปแซวผู้หญิงของเขา เอะอะโวยวายใส่เขา
เลยเกิดเรื่อง.......จนได้เกือบเดือดร้อนไปทั่วแล้วล่ะ...
ตอนนี้เด็กกำนันที่คุมแพเรากำลังจะไปเคลียร์...เห็นเขาเอาเรือออกตาม...ชายหนุ่มตอบ
และเรา...คุณ กาญจน์เลยเดินตามหาแกนี่แหละ...นึกแล้วเชียวว่าต้องมานั่งกินลมแถวๆนี้...
         ทั้งหมดเดินหันหลังกลับ  ไปยังแพน้อยซึ่งบัดนี้ปราศจากเสียงดนตรีใดๆทั้งสิ้น
          ถามจริงๆเอ็งไม่กลัวหรือว๊ะ...นั่งอยู่คนเดียว....????...ชายหนุ่มสงสัย
          กลัวอะไรหรือวัฒน์....เราอยู่บนเกาะไม่มีใครนอกจากพวกเรานี่นา...หญิงสาวกล่าว
          แต่ก็ไม่แน่นา...งูเงี้ยวเขี้ยวขอน..สัตว์อื่นคงแยะ  แกไม่สังเกตหรือเบื้องหลังที่นั่งนะเป็นป่า
มันอาจจะออกมาทำร้ายก็ได้   ใครจะรู้....เรานึกเป็นห่วงหันไปมองไม่ยักกะเห็น...
เลยรีบชวนกาญจน์ออกตามหา  ถามคนที่เห็นบอกว่า ออกเดินขึ้นไปทางโขดหินใกล้ป่าละเมาะ....
              ไม่เห็นมีนี่แต่ก็เจอแล้วนี่นา..ช่างเถอะ...เฮ้???...ขอบใจน๊ะ...
     เออๆ...เก่งว๊ะ!...แล้วต่างชวนกันคุยกันมาจนถึงแพน้อยที่จอดลอยกระเพื่อมอยู่....
แลเห็นต่างคนต่างจับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์กัน....บ้างเตรียมตัวกันเข้านอน
บ้างยังคงนั่งกินเหล้ากันต่อไป...เพียงแต่ขาดการเต้นครึกครื้นเท่านั้นเอง
     เห็นไอ้สิน...ซึ่งเป็นหัวหน้าในการนำท่องเที่ยวครั้งนี้ได้เที่ยวปลอบใจเพื่อนๆกัน
เมื่อหล่อนก้าวเข้าสู่แพ...ทุกๆสายตามองมายังหล่อน แล้วก็หันกลับไปทำธุระอื่นๆต่อไป
     มาแล้วหรือว๊ะวีย์?.....ให้ไอ้วัฒน์....ไปตามแกน๊ะ   
    อืมม!...ใครเป็นอะไรไปหรือเปล่าล่ะ...สิน
    ไม่มีใครเป็นไรหรอก...เพียงแต่ตกใจกันเท่านั้นเองแหละ
   ไม่น่าเล๊ย...จะกลับกันพรุ่งนี้แล้วล่ะ...เกิดเรื่องจนได้...ชายหนุ่มตอบ
     ช่างมันเถอะ...ไม่มีใครเป็นไรก็ดีแล้ว...แล้วไม่สนุกกันต่อหรือ?????
     เท่านี้ก็ขนหัวลุกกันไปตามๆแล้วเว๊ย....สนุกออกอะไรล่ะ?
     นั่นซิ...ถ้าไม่มีก็ขอตัวก่อนนะจะอาบน้ำและนอนแล้วล่ะ...นี่ก็ดีกมากแล้ว... หญิงสาวขอตัว
     แล้วไม่คอยกำนันก่อนหรือไงว๊ะ...เห็นมันโทรมาว่าจะมา...ชายหนุ่มหลิ่วตา..ย้อนถาม
     ช่างเถอะ..ทำไมต้องคอยล่ะ...ปากกับใจไม่ตรงกัน...เพราะความรู้สึกบอกว่าใจเต้นๆๆเร็วขึ้น
เมื่อได้ยินเขาเอ่ยถึงกำนัน เพราะทราบว่าเป็นคนที่ตนต้องการพบ
     แล้วมีอะไรให้ช่วยเหลือไหมล่ะ?...หล่อนย้อนถามหยั่งเชิง
ทั้งๆที่พอทราบว่าเขาจะมา...ให้รู้สึกตื่นเต้นอยากรับรู้บางสิ่งบางอย่างจากเขาตลอดจน
รูปร่างหน้าตาเขาจะเปลี่ยนหรือไม่...หล่อนคำนึงคิด
       ไม่เป็นไรหรอก.... สินตอบ
      งั้นขอตัวก่อนนะสิน....ไว้พบวันหลังก็ได้นี่ดึกมากแล้วชักง่วงนอน....
       หากมาปลุกด้วยนะ...ไม่ได้เจอเพื่อนเก่ามานานเหมือนกัน.....หล่อนตอบ
        เออ.....แล้วจะปลุกให้นะ.....ชายหัวหน้ากลุ่มบอก
      ขณะที่จะก้าวเดินขึ้นชั้นบนของแพ ก็ต้องชะงัก...
แว่วได้ยินเสียงเรือกำลังแล่นเข้ามา  ทุกๆคนหันไปมอง เรือที่ฝ่าความมืดมองเห็นสลัวๆ...
จนกระทั่งเรือลำนั้นได้แล่นเข้ามาจอดตรงท้ายแพ...เป็นชายสามสี่คน...กำลังก้าวขึ้นแพ
คนเดินนำหน้า  เป็นชายที่ควบคุมแพอยู่  ส่วนคนตามหลังสองคนไม่มีใครรู้จัก...อีกคนกำลัง
จะก้าวขึ้นเรือตามมา
       เรียบร้อยแล้วครับคุณ.....ชายควบคุมแพหันมากล่าวกับสิน
เขาขอโทษรุนแรงไปหน่อย... และบอกว่าพวกคุณรุนแรงกว่า เอาขวดขว้างใส่เรือเขา...
เขากลับเรือมาจะถาม  แต่พวกคุณกลับหัวเราะเยาะเย้ยและแซวเพื่อนหญิงเขาอีก..
เขาเห็นอีกคนทำท่ากุมแถวชายพก...เลยยิงปืนขู่แล้วรีบไป....และนำเพื่อนไปรักษาก่อน...
ขวดแตก ไปโดนเพื่อนๆของเขาบาดเจ็บด้วย และยังนำคนเจ็บมาให้ผมดูเลยครับ กำนันก็ไปด้วย...
      ใช่แล้วล่ะ..สิน...อย่างต้อยมันพูดจริงๆ...เสียงชายที่มาทีหลังกล่าวขึ้น
ดีนะที่เราไปเคลียร์ทันเสียก่อน....เพราะพวกเขาเป็นเด็กของผู้ใหญ่บ้านกำลังจะนำพวกมา
       พอดีไปทัน...เราเลยห้ามและบอกว่าเป็นเพื่อนของเราทางกรุงเทพฯ...เรื่องจึงจบลง...
      หรือ...กำนัน...เออๆๆช่างมันเถอะเรื่องจบลงได้ก็ดี...ฝ่ายเราก็ผิดเสียด้วยไปหาเรื่องเขาก่อน
      เฮ้ยๆๆๆ...พลางบุ้ยใบ้ไปทางหญิงสาวที่กำลังจะก้าวขึ้นชั้นบนแพ  หยุดชะงักหันมามอง
        ใครหรือสิน....กำนันหนุ่มถาม
        ดูเอาเองโว้ย....เฮ้ย...วีย์...กำนันต้องการคุยด้วยล่ะ?....
        คุณ...ๆ...คุณวีย์......ชายหนุ่มตลึง...เมื่อแลเห็นหญิงสาวเต็มนัยน์ตา
        คุณ..วรรษ.....??????......
ชายหนุ่มรีบสาวเท้าก้าวเดินเข้าหาหญิงสาว.....ต่างประสานสายตาซึ่งกันและกัน...
        นัยน์ตาหนึ่ง....ตัดพ้อ
        นัยน์ตาหนึ่ง.....รันทด
แต่ทั้งคู่ก็ยังจ้องมองกันและกันไม่ละซึ่งสายตาจากกัน.......จนเพื่อนๆที่สนิทต่างอมยิ้ม หัวร่อเบาๆ
มิวายที่จะแอบมองหนุ่มสาวทั้งสอง.......
       สบายดีหรือครับ....คุณวีย์?????.......ชายหนุ่มเป็นผู้กล่าวถามขึ้นก่อน
        ค่ะ!!....แล้ว...ๆ....วรรษ...ล่ะ ?.........หญิงสาวตอบ...และถามขึ้นบ้าง
        ไม่หรอกครับ....งานแยะ...แต่ๆๆ!!!!!...ผมคิดถึงเพื่อนทุกๆคนโดยเฉพาะคุณ...เป็นพิเศษครับ...
        คิดถึงๆ...แต่..ทำไมไม่ส่งข่าวให้ทราบบ้างล่ะ....หญิงสาวพ้อ..
        ผมเกรงใจคู่หมั้นคุณครับ...เกรงว่าจะทำให้คุณเสื่อมเสียครับ....
        อะไรๆ...?????....อะไร??น๊ะ...พูดใหม่ซิ...วรรษ?...หญิงสาวต๊กใจในคำพูดของชายหนุ่ม
         อ้าว...ก็คุณหมั้นหมายแล้วนี่ครับ...เห็นนายสนส่งข่าวให้ผมทราบก่อนที่เราจะจากกัน....
...พอดีพ่อผมเรียกตัวผมกลับบ้านด่วน....ว่าจะไปงานคุณกระทันหันเลยไม่ได้ไป....ชายหนุ่มกล่าว
         จะบ้าหรือ!!...โถๆโธ่ๆๆๆ.....แล้วคุณเชื่อหรือ?....หญิงสาวงุนงง..ระล่ำระลัก..ถาม
          ผมคิดจะไปถามคุณเหมือนกัน...แต่พอดีพ่อให้รีบกลับด่วนแม่ไม่สบายมากครับ...ตอนหลัง...
ผมขึ้นไปอีกทีแต่ไม่กล้า เกรงจะเกิดไม่ดีไม่งามเข้าใจผิดกับคู่หมั้นคุณ...ผมเลยกลับมาสมัครกำนันครับ.
"หมั้นแม่นอะไรล่ะวรรษ...เราไปทำป.โทต่อจ๊ะ...โธ่ๆ..สนนะสนไม่น่าเลย...เข้าใจผิดแท้ๆ...หญิงสาวตอบ
          แล้ววรรษล่ะ..แต่งงานมีลูกกี่คนแล้วล่ะ?...หญิงสาวย้อนถามบ้าง
          ผมยังไม่ได้แต่งงานครับ....หาสาวถูกใจไม่ได้สักคน...เพราะใจผมมอบให้เขาไปแล้ว....
ชายหนุ่มตอบ... พร้อมมองหน้าหญิงสาว ที่จ้องมองพร้อมหลบสายตามเขา
         ใครหรือวรรษ...ที่คุณมอบใจให้เขานะ?...
โชคดีจริงๆน๊ะ!....หญิงสาวแกล้งถาม ทั้งที่รู้ความหมายนั้น...
ชายหนุ่มเอื้อมมือไปจับกุมมือหล่อน...สายตาประสานกัน....ก็...ก็...ก็....
         คนรักเก่าผมนะซิผมรักเดียวใจเดียวเสมอ
          คนที่อยู่ใกล้ผมคนนี้นี่แหละครับ....ชายหนุ่มตอบ
          จริงๆนะครับ...ผมมั่นคงต่อรักเสมอ...ไม่เคยคิดเป็นอื่นเลยครับ...
          มาบัดนี้ผมได้รู้... ผมยิ่งดีใจที่สุดเมื่อทราบว่าคุณยังไม่มีเจ้าของผูกพัน....
           คุณวีย์ครับ.....
           ขา...อะไรหรือวรรษ
          หวังว่าคุณคงไม่รังเกียจผมนะครับ  หากผมจะรีบจัดผู้ใหญ่ไปหมั้นหมายคุณก่อน
            หากคุณพร้อมเมื่อไหร่เราค่อยแต่งงานกัน.......    ชายหนุ่มรีบรุก
            หญิงสาวไม่ตอบ....เพียงแต่ส่งยิ้มแทนคำพูด.....แน่ล่ะหัวใจทั้งสองผูกพันมั่นต่อกันเสมอ
          หล่อนคิด......หากทว่าในครั้งนี้หล่อนไม่มา...ปัญหาต่างๆย่อมคาใจเธอเสมอ
         มาบัดนี้เมื่อพบเขา  แม้แต่จะเป็นช่วงเวลาเพียงน้อยนิดก็ตาม แต่ความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง
ที่เขาและหล่อนมีต่อกันมานานย่อมสมานประสานกันได้ง่ายโดยเร็ว  
          โดยเฉพาะต่างคนต่างรักษาหัวใจไว้ให้แก่กันอย่างสม่ำเสมอ  ไม่มีพันธะอื่นได้เข้าแทรกขวางกั้น
 ในอดีตเป็นเพียงเพราะความเข้าใจผิดของกันและกัน  ระหว่างผู้ที่ใฝ่ปองเธอและเขาใช้ในการต่อสู้
เพื่อการแข่งขันประชันซึ่งความรัก   หากแต่หัวใจที่มั่นคงซื่อสัตย์ต่อความรักสละเพื่อความสุขของคนที่รัก
แต่บัดนี้เหตุการณ์ต่างผ่านพ้นไป  หล่อนทราบเป็นอย่างดีว่า  วรรษ ของหล่อนยังบริสุทธิ์ต่อรัก  มั่นคง
อยู่อย่างเดียวดาย  เหตุไฉนใดเล่าหล่อนจะไม่เข้าใจเจตนาอันบริสุทธิ์ของหนุ่มผู้ซึ่งหล่อนเอง
ก็พร้อมจะมอบทุกๆสิ่งทุกอย่างให้แก่เขาเพียงผู้เดียว  
       กลับมาแล้ว....กลับมาแล้วกระแสความรักที่โหยหา...ความรักที่เรียกร้อง...ความรักที่เสนอสนองต่อ
ความมั่นคงระหว่างเขาทั้งสองที่จะเกิดขึ้นอีกภายในอนาคตกาลข้างหน้า.....อย่างไม่มีวันถอยหลัง
มั่นคงพร้อมฝ่าฟันเสมอ....ที่จะก้าวเดินไปยังวิมานสีชมพูแม้บัดนี้จะเป็นแค่เพียงวิมานเคียงฝันก็ตาม
        ดวงจันทร์พ้นเหลี่ยมยอดแนวเขาส่งแสงทอกระจ่างนวลใย  สายลมที่โชยแผ่วเบาๆกระทบ
ผมที่สยายไล้บ่าปะทะใบหน้าเขาอบอวลด้วยละอองแห่งสายน้ำเกิดความฉ่ำชื่น
เปี่ยมทะลักเข้าสู่หัวใจทั้งสอง ซึ่งยืนประคองสนทนาพลอดพร่ำรำพันถึงสิ่งที่เขาทั้งสองจากกันและ
ใฝ่ปองปรารถนาผ่านพ้นสิ่งปมเศร้าทั้งหลาย แผ่กระจายเหือดหายไปในสายลมแห่งเทือกเขาลุ่ม
น้ำทะเลสาบแห่งอำเภอศรีสวัสดิ์กาญจนบุรีเมืองทอง ดุจนกคู่สู่วิมานสีชมพูตราบชั่วนิจนิรันดร์กาล.
                                                      *จบบริบูรณ์*
                                               ***   แก้วประเสริฐ.   ****
				
comments powered by Disqus
  • เรนโมเมจัง..

    11 มิถุนายน 2549 20:59 น. - comment id 91102

    ..เรนอิจฉาพี่เค้าทั้งสองจัง.. อิอิอิ ..
    คุณลุงแก้วฯ..เขียนเรื่องสั้นให้เรนเป็นนางเอกได้ปล่าวคะ.. 62.gif..
    
      เรนอยากเป็นนางเอกเก่ง.. ขี่ม้ายิงปืน..
    เฝ้าท้องทุ่ง.. และก็ทำสวนส้ม..
    
          ..เรนรอ..นะคะ11.gif..
  • พุด

    11 มิถุนายน 2549 22:49 น. - comment id 91105

    1.gif
    บรรยากาศยอดเยี่ยม
    จนละเมอว่าตัวเองจะได้รับนางเอกแล้วค่ะ
    คุณแก้ว
    
    พรรณางามมากค่ะ
    พุดต้องรีบหาพระเอกแบบนี้สักคนนะคะ36.gif16.gif
  • อัสสุ

    12 มิถุนายน 2549 07:56 น. - comment id 91107

    เคลิ้มเชี่ยวลุง........ผู้ใหย่ใจดี
  • อัลมิตรา

    11 มิถุนายน 2549 20:35 น. - comment id 91126

    เอ..
    ตอนอัลมิตราไปเที่ยวแพที่ อ.ศรีสวัสดิ์ อัลมิตราก็ไม่พบคุณวรรษนะคะ มีแต่ครูใหญ่ที่ชื่อวัฒน์ และเนี่ยก็ไม่ได้เจอกัน ๔ เดือนแล้วค่ะ เดือนที่ ๕ คงมีโอกาสไปชมคุณวัฒน์เต้นระบำตองต้องแสงจันทร์
    
    โสดเหมือนกันนะนั่น วัฒน์นั้น แต่จะสนิทหรือเปล่า คุณแก้วประเสริฐต้องไปถามเองค่ะ ฮา..
  • แก้วประเสริฐ

    13 มิถุนายน 2549 08:55 น. - comment id 91166

    36.gif16.gif36.gif
    คุณ  อัลมิตรา
    
                 ผมว่าพบแล้วนะครับ...พบในไทยกลอนนี่แหละ
    555  ที่นั่นผมไปเที่ยวมาหลายๆครั้งแล้วเป็นสถานที่
    น่าเที่ยวมากครับ  หากไปถึงน้ำตกด้วยแล้วล่ะก็
    งาม งามจริงๆครับ แม่ขมิ้นนะครับไม่ใช่เอราวัณ
    
                     16.gifแก้วประเสริฐ.16.gif
  • แก้วประเสริฐ

    13 มิถุนายน 2549 08:58 น. - comment id 91167

    36.gif16.gif36.gif
    คุณ  เรน
    
            ครับก็อยากจะเขียนให้เหมือนกันครับ แต่ผม
    ไม่รับปากนะครับ การเขียนนั้นจะว่ายากก็ยากง่ายก็ง่าย
    แต่สู้แต่งกลอนไม่ได้ ไม่ต้องเรื่องมากเหมือนเขียน
    เรื่องสั้นครับ
    
                   16.gifแก้วประเสริฐ.16.gif
  • แก้วประเสริฐ

    13 มิถุนายน 2549 09:00 น. - comment id 91168

    36.gif16.gif36.gif
    คุณ  พุด  สาวโสภาแห่งพงไพร
    
             ปกติแล้วคุณจากรูปนะครับเป็นนางเอกได้ครับ
    ผมก็เขียนไปตามเรื่องตามราวแหละครับเรียกว่า
    พร่ำเสียมากกว่าครับ
    
                   
                   16.gifแก้วประเสริฐ.16.gif
  • แก้วประเสริฐ

    13 มิถุนายน 2549 09:02 น. - comment id 91169

    36.gif16.gif36.gif
    คุณ  อุสสุ
    
              โอ้อย่าพึ่งเคลิ้มเลยครับ  ผมเขียนก็ยังงั้นๆแหละครับ
    
                    16.gifแก้วประเสริฐ.16.gif
  • `กระต่ายใต้เงาจันทร์

    13 มิถุนายน 2549 09:56 น. - comment id 91171

    อ่านมากกลัวเคลิ้มค่ะ..เด๊ยวหลงทางกลับบ้านไม่ถุกค่ะ11.gif36.gif
  • แก้วประเสริฐ

    14 มิถุนายน 2549 09:52 น. - comment id 91197

    36.gif16.gif36.gif
    คุณ silky
    
           อย่าพึ่งเคลิ้มครับ  เดี๋ยวไปศรีษะเกษไม่ได้เน๊อะ
    อิอิ...ไปหรือเปล่าก็ไม่รู้ซิ 555
    
             16.gifแก้วประเสริฐ.16.gif

thaipoem ที่สุดกลอนดีๆ

thaipoem บ้านกลอนไทยที่ที่สร้างแรงบันดาลใจของทุกๆคน เป็นเพื่อนเมื่อยามเหงา คอยปลอบใจเมื่อยามร้องไห้ ที่ที่อยากให้ทุกๆคนรู้ว่าสิ่งดีๆเกิดขึ้นได้ทุกวัน