25 ธันวาคม 2547 15:53 น.

พิษกุหลาบ

บินเดี่ยวหมื่นลี้

กุหลาบงาม หนามแหลม ทิ่มแทงเกี่ยว
หากจะเที่ยว เชยชม ดมกลิ่นหอม
เหมือนภมร บินสุม จับกลุ่มตอม
มากคมล้อม พึงระวัง อย่าวางใจ

มวลดอกสวย รวยกลิ่น ในท้องทุ่ง
ขจรฟุ้ง ตามลม ที่พัดไหว
เหมือนเสน่ห์ หญิงสาว คราวผลิใบ
ยากหยุดใน ห้วงฝัน อันงดงาม

หนุ่มน้อยใหญ่ หมายปอง อยากลองรัก
แม้ต้องหัก ฝ่าดง พงขวากหนาม
เพียงได้ชิด สนิทแนบ แอบกายยาม-
เพลิงรักหาม เผาไหม้ ในใจตน

ดอกไม้งาม หนามคม ข่มจิตไว้
ระวังใน ความฝัน อันสับสน
จะเด็ดดอม หอมกลิ่น อย่าร้อนรน
สิ่งที่ปน ในความอยาก มักน่ากลัว				
24 ธันวาคม 2547 10:49 น.

พิศวาส

บินเดี่ยวหมื่นลี้

ทอดตามอง ท้องฟ้า เวลาดึก
ชวนให้นึก ถึงคราว รักเราสอง
เคยพรอดพร่ำ สัญญาไว้ ร่วมใจปอง
เป็นเจ้าของ กันและกัน ทุกวันคืน

ห้วงภวังค์ ล้ำลึก รู้สึกได้
กรุ่นกลิ่นไอ ความรัก ยากหักฝืน
ต่างประสาน กอดประสม จนกลมกลืน
จวบยามตื่น ยังเฝ้าคลอ พนอกาย

พิศวาส เมื่อใจ ให้หวนคิด
มางำจิต ครอบใจ ได้เหลือหลาย
จากสองสิ่ง ทุกอนู รับรู้กลาย
จนสลาย เป็นหนึ่งเดียว เกลียวสัมพันธ์

บัดนี้รัก สิ้นไป ได้รู้สึก
ในสำนึก ยังผวา คราไหวหวั่น
ยามราตรี มองฟ้าไกล ใจรำพัน
สะอื้นอั้น ครั้งสมมาตร พิศวาสครอง
 
				
22 ธันวาคม 2547 11:34 น.

รอยอดีต..มิกล้าก้าว

บินเดี่ยวหมื่นลี้

เธอกับฉัน เคยสร้างวัน อันสุขสม
ความรักพรม พราวพร่าง อย่างสดใส
ปรารถนา แห่งฝัน เบิกบานใจ
ยามห่างไกล คิดถึง คนึงกัน

ดั่งจันทร์สวย คู่ราตรี มิมีลบ
ไม่รู้จบ ฉายแสง อันเฉิดฉันท์
สุรีย์ส่อง ทั่วฟ้า เมื่อคราวัน
เอกอนันต์ มั่นคง อย่างลงตัว

ณ วันนี้ รักเดิม ก็เริ่มหน่าย
และกลับกลาย เป็นเงา ที่สลัว
เพียงมายา แฝงไว้ ช่างน่ากลัว
ในม่านมัว ความฝัน พลันจากไป

เจ็บปวดเกิน ทำใจ ให้ยอมรับ
แสนยากนับ น้ำตา ที่รินไหล
ล้านคำนึง คิดถึง และห่วงไย
คือสิ่งไร้ ตัวตน บนความจริง

ปัจจุบัน ฉันอยู่ อย่างคนขลาด
ความผิดพลาด ครั้งเก่า ยังเฝ้าสิง
จะก้าวเดิน หนใด ใจประวิง
กลัวบางสิ่ง แฝงไว้ ตามรายทาง				
20 ธันวาคม 2547 09:57 น.

อีกนานไหม..

บินเดี่ยวหมื่นลี้

เคยมีสิ่งที่หวัง......แต่ก็พังไปต่อหน้า
โธ่เอ๋ยโชคชะตา....ไยแกล้งข้าได้ขื่นขม
สิ่งหวังและจงรัก.....กลับถูกผลักให้ล่มจม
ให้โศกบ่มิสม.........กล้ำกลืนตรมทุกเวลา
อยากทิ้งในสิ่งเหงา...ที่เป็นเงาร้าวรานจิต
แต่กลับมาแนบชิด....เอามาคิดและห่วงหา
เหมือนเพลิงที่เร้ารุม..ดั่งไข้สุมโหยหายา
สุดท้ายอนิจจา............ที่โหยหากลับว่างไป
ใครหนอช่วยข้าได้......รักษาใจที่อ่อนล้า
ทุกคืนที่ผ่านมา............แทบเป็นบ้ากว่าคนไหน
ด้วยสิ่งที่สิ้นสูญ............สุดอาดูรในหัวใจ
เวลาอีกนานไหม.........จะคืนได้ในตัวตน


**มาแนวนี้จะรอดหรือปล่าวเนี๊ยะ..เฮ้อเหนื่อย...
				
18 ธันวาคม 2547 11:40 น.

หล่มฝัน...อันแสนลึก

บินเดี่ยวหมื่นลี้

สุดข่มใจ หักจิต ไม่คิดมาก
แต่ก็ยาก เลือนลบ กลบความเหงา
ยิ่งนึกถึง วันชื่น คืนสองเรา
ล้านความเฉา เศร้าล้อม โอบอ้อมกาย

ยังติดหล่ม ความฝัน อันแสนลึก
แม้รู้สึก สิ้นหวัง พลังหาย
กลับวนเวียน เพียรสู้ อยู่เดียวดาย
จนสุดท้าย จมดิ่ง ในสิ่งลวง

ด้วยคาดหวัง ในรัก มากเกินเหตุ
ไม่กั้นเขต ไร้ซึ่ง ความหึงหวง
เพราะไว้เนื้อ เชื่อใจ ทุกสิ่งปวง
ปล่อยเลยล่วง จนยาก เรียกกลับคืน

คงอยู่ที่ เวลา นำพาให้
ล้างลบใจ ปลดแอก ที่แบกฝืน
ตะกายจาก หลุมเศร้า แล้วหยัดยืน
ให้หน้าชื่น แม้นอกช้ำ ก็จำทน


***เอาแต่บันไดไว้ปีน ไม่เอาเชือกเน้อ				
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟบินเดี่ยวหมื่นลี้
Lovings  บินเดี่ยวหมื่นลี้ เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟบินเดี่ยวหมื่นลี้
Lovings  บินเดี่ยวหมื่นลี้ เลิฟ 0 คน
ไม่มีข้อความส่งถึงบินเดี่ยวหมื่นลี้
>