คนกุลา
ตั้ง นโม สามจบ
นะโมตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมา สัมพุทธัสสะ
นะโมตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมา สัมพุทธัสสะ
นะโมตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมา สัมพุทธัสสะ
คำบูชาครู
บรรจงกราบลงตรงแทบเท้า
หวังโน้มน้าวให้ผ่องแผ้วดั่งแก้วใส
เปิดกมลดลสรรพเสียงเพราะเพียงใด
เบิกหัวใจเบิกฟ้าเบิกบาดาล
ทุกถ้อยคำย้ำเสียงสำเนียงเสนาะ
คำไพเราะมาร้อยเรียงเสียงประสาน
ให้สุนทรเบิกกะพริบทิพย์วิมาน
ช่วยขับขานร้อยคำขลังได้ดังใจ
ร่ายนิราศมาบูชามหากวี
สุนทรศรีกวีแก้วแววไสว
กราบลงกลางที่ว่างหว่างดวงใจ
แด่ครูใหญ่ของชาวกลอนแต่ก่อนกาล
ถือเป็นพลีด้วยนิราศมิอาจเอื้อม
ที่ล้ำเหลื่อมงามดังท่านตั้งฐาน
คนกุลากล้