......พายุไหว ใจมิหวาม.....
......ฤดีดาลเคยหวานวาดสวาทหวัง
ทุกยามคลั่ง...กลับวังเวงกับเพลงเหงา
ไกลเกินฝันวันที่เรามี....เรา
หัวใจเจ้ากรรมสะอื้น.....ไยฝืนคิด.
......สวยสายหมอกหอมดอกไม้ใกล้มือคว้า
ปรารถนารื่นละไมได้มีสิทธิ์
หนาวสายลม...ขมดอกไม้...ไร้ชีวิต
เจ็บ...เพราะจิดผิด...คิดหวังลำพัง....ไกล
......ฟ้าแกล้งช้ำซ้ำคนหม่นตลอด
ทะเลทอดยาวยอดคลื่นครืนครวญไห้
พายุพ้นคนมิผ่านหวานละไม
เพียงลอบใกล้ใจเก็บจำ...เจ็บยอม.
.................