๐ ยาม เหมันต์ยิ่งเศร้า ทรวงใน หนาว ดั่งเรียมฤทัย ขาดดิ้น ลม ฤๅรับวานใคร หลอนหลอก แปร เปลี่ยนราวลวงลิ้น หลากล้นหนอลม..ฯ ๐ แว่วลมครางคราวคราลาวสันต์ สู่เหมันต์เหน็บหนาวเกินกล่าวขาน วนมาเยือนเหมือนเป็นเช่นก่อนกาล จากบุราณนานมาแต่คราใด ๐ ทุกที่/ท่า/นา/บาง/หนองร้างแห้ง แตก-ระแหงดินแปรแม้ถิ่นไหน เหน็บน้ำค้างพร่างพราว-สุดหนาวใจ หวังหทัยอุ่นอิงได้พิงคลอ ๐ คงไม่ลวงหลอกกันให้ฝันหาย เหมือนคลับคล้ายน้ำค้างกลางแดดหนอ เพียงใจสาวเจ้าฝันร่วมวันรอ ก็คงพอให้ชายมาหมายเคียง ๐ ลมเอ๋ยลม มาพรมพร่างเสียง ส่งส
1880
21
0
หน้าส่วนตัว
