ธันวันตรี
๏ รอยเขม่าเพลิงแผดไหม้ หมองสถาน
รอยอริรุกราน ลุกฟ้อง
รอยอดีตรุ่งโรจน์จาร จารึก
รอยแตกยุแยกร้อง ร่ำไห้โหยหวน
๏ รอยไฟไหม้ผลาญเผา
ยังนานเนาผ่านเวลา
ชาวกรุงศรีอยุธยา
หลั่งน้ำตานองผืนดิน
๏ รอยอริมารุกล้ำ
มาหั่นห้ำให้สูญสิ้น
พ่ายพังทั้งธรณิน
ยิ่งยลยินยิ่งร้าวราน
๏ รอยอดีตเคยรุ่งเรือง
เคยฟูเฟื่องมายาวนาน
เหลือเศษซากสถาน
ไว้เล่าขานผ่านกาลสมัย
๏ รอยแยกยินเสียงก้อง
ดูเศร้าหมองร้องร่ำไห้
พินาศชาติบรรลัย
ไทยหนอไทย "ไร้สามัคคี"
๏ รอยกาลเหมือนเตือนให้
"ไทยรักไทย" ทั้งปฐพี
"อย่าให้ใครย่ำยี"
ขณะที่ "ไทยฆ่าไทย"