ลุ่มน้ำ ณ เทือกเขาดงรัก
เราไม่เคยรู้จักกัน......
ท่ามคืนและวันอันเปลี่ยวเหงา
ฉันอาจเป็นเสี้ยวแสงแห่งดวงดาว
หรืออาจเป็นปุยเมฆขาวอันเปล่าดาย
เธอไม่เคยรู้จักฉัน.......
เพียงเสี้ยวคืนแสนสั้นไร้ความหมาย
ฉันยังถามเสมอเธอเป็นใคร
มาจุติ ณ กลางใจอยู่ในนี้
เธอบอกเธอคล้ายดังฟองคลื่น....
ยินไหมเสียงสะอื้นในคืนที่-
ฤดูกาลเหน็บหนาวคราวราตรี
มืด ดับ ลบ ทบทวีใต้แสงจันทร์
เธอก็ไม่รู้หรอก......
เพราะฉันไม่เคยบอกถึงตัวฉัน
เราเป็นเพียงคนแปลกหน้าระหว่างกัน
ที่บังเอิญร้อยสัมพันธ์เกินบั่นลง
ฉันอาจคล้ายสายน้ำ....
ที่ระเรื่อยเฉื่อยฉ่ำลำไหลส่ง
หรืออาจเป็นปีศาจร้ายในพฤกษ์พง
หรือเป็นเทพสูงส่ง...ไม่อาจรู้
ฉันรู้เพีย
1218
3
0
หน้าส่วนตัว
