คนลานเทวา
เดียวดายเศร้าท่ามเงาโศกวิโยคร่าย
ในคืนพรายดาวพร่างอ้างว้างหน
ภวังค์หนึ่งตรึงย้ำระกำทน
ร้าวใจจนเจียนดับลับแรงใจ
ประกายฝันในวันพรุ่งมิรุ่งแจ้ง
โศกกรรแสงโหมกาลสะท้านไหว
หมองหม่นม่านน้ำตาอาบอาลัย
ห้วงหทัยห่มร้าวหนาวภวังค์
ดังโลกปลงลงร้างบนทางทุกข์
ไร้รอยสุขมอบฝากในฟากฝั่ง
เศร้าเดียวดายในวิถีอันจีรัง
โศกประดังใจล้ามิลาเลือน
แลมิพ้นกรอมระกำอันซ้ำซาก
พบเพื่อพรากจากรอยอันคล้อยเคลื่อน
จึงใจแฝงโศกเหงาเป็นเจ้าเรือน
ตราตรึงเตือนห้วงกาลที่ผ่านใจ
รอยอาลัยอาดูรหรือสูญลับ
รอยคนึงตรึงซับแต่โศกไหว
จักซ่อนรอยน้ำตารอยอาลัย
สู
3520
1
0
หน้าส่วนตัว
