พี่ดอกแก้ว
หยาดเป็นสายลายริ้วอาบผิวหนัง
เหงื่อรินหลั่งเรือนกายจรดปลายเท้า
เที่ยวเก็บงานกร้านกรำทำหนักเบา
เหตุผลเดียวเลี้ยงเจ้าคือลูกยา
แม่ชราหาเลี้ยงเยี่ยงแม่ไก่
ไม่ห่างไกลลูกตนเที่ยวค้นหา
จะอายุกี่ปีที่ผ่านมา
ลูกเป็นลูกทุกคราไม่เปลี่ยนแปลง
ลูกจะร้ายหน่ายทิ้งสิ่งแม่ให้
ก็ทำใจสงบจินต์ไม่กินแหนง
เมื่อลูกกลับคืนเรือนเหมือนเพิ่มแรง
รักให้แซงความช้ำลบคำรวน
คือภาพของแม่หนึ่งซึ่งรักลูก
เฝ้าฝังปลูกสิ่งดีอย่างถี่ถ้วน
แต่ลูกกลับทิ้งกรอบชอบโซ่ตรวน
เปลี่ยนขบวนชีวิตผิดเส้นทาง
ใกล้เรือนไม้ในเขตขังฟังเสียงเศร้า
ของแม่ผู้ปวดร้าวและหมองหมาง
เพ่งมองลูกที่ต้องขังไม่ละวาง
เล่าเร
1272
15
0
หน้าส่วนตัว
