บ้านนายามหน้าแล้ง พื้นดินแห้งทุกหย่อมหญ้า พ่อแม่แก่ชรา คิดลายผ้าซิ่นสไบ มัดหมี่ลายงามพร้อม ช่วยกันย้อมลำหมี่ไหม ร้อยฝันปั่นด้วยใจ เป็นเส้นใยไว้ถักทอ คอยคนไม่รักเรา ใจจึงเศร้าอย่างนี้หนอ เหว่ว้าน้ำตาคลอ ได้แต่รอทุกนาที เพราะว่าลมหายใจ อยู่มาได้จนวันนี้ ด้วยมีเธอคนดี เป็นความหวังพลังใจ อยู่ใต้ฟ้าเดียวกัน เทิดรักนั้นค่ายิ่งใหญ่ ขวากหนามมากเพียงใด ผืนผ้าไหมชุ่มน้ำตา บ้านนายามหน้าแล้ง พื้นดินแห้งทุกหย่อมหญ้า เมื่อไหร่จ
1227
13
0
หน้าส่วนตัว
