มารแมงมุม
คำว่า เรา เก่าก่อนตอนแรกรุ่น
เลยว้าวุ่นสับสนจนหวั่นไหว
คำสัญญาสาบานว่าต่อหน้าไฟ
ใครเล่าใครสิ้นคิดผิดสัญญา
มีมี เรา อีกแล้วต้องแคล้วคลาด
รักเคยวาดสรรสร้างอย่างแน่นหนา
เป็นรักร้างห่างไกลไม่กลับมา
ดินกลบหน้าอย่าหมายง้อขอเจอกัน
จากมาแล้วแม้รอยเท้าเฝ้ากลบเกลื่อน
รักที่เลือนแค่ริ้วรอยคอยจำมั่น
ชายอ่อนไหวน่ากลัว...ชั่วชีวัน
วิมานฝันล่มสลายวอดวายลง
เป็นดอกไม้ในเมืองอันเรืองโรจน์
ชีพช่วงโชติไม่ถึง ยูงไม่สูงส่ง
ก้าวจะกล้าข้ามวันอย่างมั่นคง
ทระนงในนิยามนามสตรี
มายินคำครวญหาผ่านฟ้ากว้าง
น้ำใจนางใช่เลือนเหมือนหน่ายหนี
แต่จบฝันวันเก่าไม่เข้าที
ฝันใหม่นี้สรรสร้างอยู่ห่างเธอ
1378
3
0
หน้าส่วนตัว
