plaing_piu
๑ ฝนเลือนดินเหมือนย้ำคนจำจาก
ปรารถนากระชากจะพรากขวัญ
สิเนหาวัสสากาลผ่านคืนวัน
นัยผูกพันทุกสิ่งจริงกระไร
๑ รุ่งรางกางชีวิตอิสระ
โหยหาทวีทบสบสมัย
เหมือนยิ่งจมดิ่งลึกระทึกใจ
เวิ้งว่ายอบายนัยอัตตา
๑ รอบตัวสลัวหม่นสับสนหนัก
ใดพรากรักจากอกสะทกท่า
ปล่อยวางอย่างไรฝังใจตำตา
กำหนดว่าสมมุติ...ใดยุดยื้อ
๑ เวิ้งว้าง..แวบหว่างหวัง..วูบ.วังเวง
แว่วดังเพลงกังวานหวานเหมือนดื้อ
ใดหลบเร้นเป็นตายได้ลุกฮือ
ประกายคือพลังยั่งยืนรัก
๑ หยาดฟ้าธราดลบนสู่ล่าง
หนึ่งหยดทางลดเลี้ยวเคี่ยวกรำหนัก
ผ่านกาลเทศะไหนไม่เคยพัก
กระแสหลักหนักเบามิเท่าใจ
๑ รักบานร่วงซ่านกล
1808
5
0
หน้าส่วนตัว
