แก้ว กรุงเก่า
สายลมเย็นยามบ่ายพัดคลายร้อน
เอนหลังนอนพิงคันนาหลับตาฝัน
สงบเงียบแอบนอนตอนกลางวัน
เป็นของขวัญปลอบใจให้ตัวเอง
ในโลกแห่งความจริงแม้ยิ่งใหญ่
กลับอ่อนไหวเหมือนไร้ค่า...ใครว่าเก่ง
พวกเพื่อนฝูงยกย่องให้ใจนักเลง
กลับกลัวเกรงภรรยาเป็นอาจิณ
น่าเสียดายชายไทยใจไม่กล้า
ชาติอาชาตกม้าตายอายเขาสิ้น
ได้แต่ก้มหน้าสู้มองดูดิน
ใครได้ยินพูดไม่อายได้แต่งง
แต่...ในโลกแห่งความฝันอันยิ่งใหญ่
ที่ชายไทยคนหนึ่งพึงประสงค์
มีสาวงามแนบกายคลายพะวง
ความเหงาคงพลิกฟื้นเป็นชื่นชม
บทอัศจรรย์...
ได้อิงแอบแนบกายคงคลายร้อน
หอมอ่อนอ่อนนางแย้มที่แซมผม
เหมือนใจเราลอยไปกับสายลม
แล้วตกจมหายไปในสายชล
กลายเ
2213
4
0
หน้าส่วนตัว
