จิตรผวาล้าอ่อนสะท้อนจิตร ฝันเคียงมิตรคิดไว้ใช่อย่างฝัน วันเลยพ้นล่วงผ่านเนิ่นนานวัน ใยสัมพันธ์ยิ่งหมดเชื้อของเยื่อใย หม่นฤทัยได้แต่ฝืนกล้ำกลืนหม่น ไฉนคนจึงแฝงเลศเหตุไฉน ใจร้อยเล่ห์เหหันห้ำหั่นใจ มาทำร้ายได้ลงคอท้อเรื่อยมา ปวดเต็มล้นทนกักเก็บความเจ็บปวด กว่าจะหายร้าวรวดนี้หลายปีกว่า ตาละห้อยย้อยฉ่ำหยาดน้ำตา ไกลอำลาอย่าจดจำยามต้องไกล จบแค่นี้ดีกว่าอยู่ไม่รู้จบ ไว้คอยพบกันต่อขอฝากไว้ ในชาตินี้มีแต่กรรมจึงช้ำใน รอชาติใหม่นะคนดีพี่จะรอ...๚๛
1454
13
0
หน้าส่วนตัว
