ขุนศรี
ฝอยฝนหล่นจากฟากฟ้าพาสดใส
มวลแมกไม้ชุ่มฉ่ำกันพันธุ์พฤกษา
เริงระบำรำฟ้อนอ่อนกายา
พงพนาชื่นชมอารมณ์ปอง
ชูกิ่งก้านบานใบได้น้ำฝน
ทุกแห่งหนพึงพอใจไม่หม่นหมอง
ทั่วทิวป่าวนาลีสีน่ามอง
ใจจดจ้องเหม่อมองฝนหล่นโลมดิน
ใบล่ะอ่อนอรชรอ่อนนวยนาด
ดั่งนักวาดแต่งแต้มไว้ใจถวิล
สายลมฝนเอื่อยอ่ายส่ายรวยริน
ประกอบกลิ่นดอกเถาวัลย์นั้นลอยมา
ฝูงนกน้อยคอยหลบฝนทนสู้หนาว
เมื่อครั้งคราวลมฝนแรงแข็งใจหนา
จำทนทุกข์รุกเร้าเจ้าสกุณา
เวทนาปักษาน้อยคอยกังวน
ต้นไผ่ป่าเริงร่าร้องหวีดหวิว
ใบปลิดปลิวล่ะลิวปลิวสับสน
ท้องฟ้าปิดสนิทดำคล้ำเบื้องบน
นภดลมืดมัวสลัวกาฬ
เสียงฟ้าร้องก้องไกลไฟแสงสี
ปฐพีหวั่นไหวแผ่ไ
1389
1
0
หน้าส่วนตัว
