รอคอย ฉันค่อยค่อยนับวันที่ผันผ่าน จะชั่วโมงจะนาทีจะกี่นาน จะร้อยกาลไว้ฝากอย่างพากเพียร เคว้งคว้างในอ้อมกอด มันมืดบอดเกินคิดลิขิตเขียน เหมือนอ้างว้างโอบอยู่ให้รู้เรียน ให้แปรเปลี่ยนสอนเล่นเย็นเย็นนัย เย็นเฉียบ ยามนิ่งเงียบยิ่งหนาวยิ่งร้าวไหว หรือสิ้นแล้วไม่เหลือแม้เยื่อใย ละอองใจโปรยช้ำซ้ำซ้ำรอย ห่างไกล เหมือนบอดใบ้เรียบเรียงได้เพียงสร้อย เมื่อเปล่าดายจรดจ่อไว้รอคอย ให้ใครน้อยใจอยู่ไม่รู้แล้ว
1613
8
0
หน้าส่วนตัว
