ก็แค่เพียงคำมั่นในวันเก่า จะยึดเอามารำพึงคะนึงฝัน เสียดายสิ่งที่ผ่านไปทำไมกัน คำพูดนั้นก็คงคล้ายกับสายลม พัดผ่านพรมห่มไล้ให้เย็นชื่น ให้หลงรื่นเริงอุราว่าสุขสม สร้างรู้สึกหวานไหวในอารมณ์ แล้วพัดพรมพลิกลิ้นสิ้นเยื่อใย สัญญาจักเคียงอยู่ไม่รู้ร้าง ขอน้องนางจำมั่นอย่าหวั่นไหว ยินถ้อยคำทำนองนี้แสนดีใจ แค่เพียงได้ฟังคำก็ฉ่ำชื้น แต่ถึงบทสุดท้ายนิยายรัก ต้องมาหักอารมณ์อย่างขมขื่น เมื่อถ้อยคำเคยอุ่นอวลไม่หวนคืน มันกร่อนกลืนระบัดหาย... เหมือนสายลม ...
1854
7
0
หน้าส่วนตัว
