พรระวี
วใจเอย...อย่าช้ำเป็นซ้ำสอง
ทั้งชีวิตจะครองแต่หมองไหม้
ไม่ว่าหลบเร้นร่างไปทางใด
หนีอย่างไรก็ไม่พ้นคน...คนนั้น
เคยผิดหวังพลั้งพลาดมีบาดแผล
แทบย่ำแย่ละเหี่ยยามเสียขวัญ
เที่ยวร่อนเร่ซังกะตายไร้คืนวัน
เศษสุขสันต์นิดหนึ่งไม่พึงมี
แอบหลบหน้าสังคมด้วยขมขื่น
ใครหยิบยื่นน้ำใจก็หน่ายหนี
หัวใจชาเฉยผ่านนานหลายปี
ไม่อยากมีความหวังตั้งสิ่งใด
มีวันนี้ทำไมก็ไม่รู้
ที่จู่จู่สุดห้ามความหวั่นไหว
ความสนิทเกิดเสน่ห์หันเหใจ
ทุ่มทอดให้ทั้งความรักและภักดี
ใจเจ้าเอย...อย่าช้ำเป็นซ้ำสอง
ไม่อาจครองความปวดร้าวแล้วคราวนี้
หาก...คนนั้น....ไร้น้ำใจไร้ใยดี
คงถึงที่ย่อยยับ....อัปรา....!
1125
8
0
หน้าส่วนตัว
