ดาวระดา
ฝนลาไกลเมื่อปีกลายหลายเวลา
ยังย้อนมาคืนสู่ทุ่งเมื่อปีหลัง
หอบเอาความชุ่มฉ่ำนำปิดบัง
ซากผุพังหน้าร้อนกร่อนทำลาย
สายฝนโปรยโรยความชื้นตื่นทุกครา
แม้ต้นหญ้ายังแตกใบให้ความหมาย
สื่อให้รู้ว่าฉันยังไม่ตาย
ยังรอสายแห่งฝนที่หล่นริน
แม้กบเขียดในนายังตาตื่น
เห็นความชื้นรีบรุดขุดซอกหิน
ออกกู่ก้องส่องเสียงให้ได้ยิน
ประหนึ่งพิณเพลงไพรให้สำเนียง
แต่ความรักจากไปเมื่อฝนหมด
สุดรันทดท้อใจไม่ส่งเสียง
จากไปลับไม่กลับมานอนเคียง
หรือบ่ายเบี่ยงเอียงใจให้ใครกัน
เฝ้าแต่รอคอยท่าน้ำตาตก
น้ำฝนหกชายคาข้าโศกศัลย์
โถคนรักชักใจร้ายได้เหมือนกัน
นั่งรำพันจนฝนซาน้ำตาซึม
1284
3
0
หน้าส่วนตัว
