ขนมไมตรีมีมากมายไปไหนหมด แสนสลดอับอายขายหน้าเขา ให้เด็กน้อยมันนินทาปู่ย่าเรา ยังมัวเมาในอัตตาไม่น่าเลย แล้วที่สั่งสอนเขาให้เอาอย่าง อุเบกขาสายกลางจงวางเฉย มุทิตาพลอยยินดีไม่มีเลย ความเมตตาอย่างเคยอยู่ไหนกัน ลดทิฐิลดอัตตาลงมาบ้าง อยากเห็นอย่างเมื่อก่อนผ่อนยาวสั้น ขอโทษที-ไม่เป็นไรเข้าใจกัน ล้วนพี่น้องกันทั้งนั้นทั้งหญิงชาย ใช้ปากกาสร้างสรรค์กันดีกว่า ต่อภายหน้าชีพดับลับสลาย ระลึกถึงสิ่งดีดีตอนที่ตาย วางดอกไม้...ไว้อาลัย...อภัยกัน
1867
3
0
หน้าส่วนตัว
