ฟา
ในห้องสี่เหลี่ยมสีขาวสะอาด
มองไม่เห็นดาวที่กลาดเกลื่อนฟ้า
มีเพียงแสงนวลลอดผ่านม่านบังตา
กระจายมาทายทักในทุกคืน
คิดถึงดาวฤกษ์ดวงเก่าที่เฝ้ามอง
นอนน้ำในตานองเก็บสะอื้น
เจ้าสุกสกาวทิศไหนใจครางครืน
สองตาชื่นฉ่ำทุกข์มันจุกจม
ยามค่ำคืนห้องว่างร่างชุดขาว
ชายเสื้อกาวน์ไม่ได้เข้ามาผสม
เงียบและเหงากว่าจะเช้าใจสุดตรม
กอดความหนาวที่พร่างพรมไว้แนบกาย
บางคืนเจ็บบางคราวปวดสะดุ้งไหว
ทรมานร้าวรานใจกว่าจักหาย
อีกกี่วันคืนหนอโรคในกาย
จะถึงจุดเบื่อหน่ายจนหายไป
อยากยอมแพ้แก่แกให้รู้รอด
ไม่อยากกอดเก็บแกเข้าใจไหม
ช่างระรานกันได้ไม่อายใจ
ต้องการให้ตายไปรึทรมา
ลืมตามองแส
1220
2
0
หน้าส่วนตัว
