dokkoon
ในไดอารี่เล่มเก่า
สีเทามัวมัวเก็บไว้
เปิดออกมาอ่านหน้าสุดท้าย
เขียนไว้ด้วยลายมือ คิดถึงเธอ
ในได้อารี่เล่มเก่า
เปิดดูเรื่องเล่าเขียนไว้เสมอ
แต่ละวันบันทึกสิ่งพบเจอ
ทุกวันเขียนถึงเธอ ฉันรักเธอจริงจริง
ในไดอารี่เล่มเก่า
เรื่องของเราถูกบันทึกทุกสิ่ง
เป็นเรื่องราวของความเป็นจริง
เล่าถึงสิ่งที่พบพานแต่ละวัน
ในไดอารี่เล่มเก่า
ยังไม่พบสิ่งเร้าที่เปลี่ยนผัน
ฉันยังงงถึงปัจจุบัน
ทำไม ฉัน กับเธอ จึงแยกทาง
ในไดอารี่เล่มเก่า
เรื่องเล่าสุดท้ายที่บาดหมาง
เขียนไว้สั้นๆด้วยลายมือเบาบาง
บอกว่า รักไม่ได้จาง เพียงแต่แค่ห่างกันไป
ปิดไดอารี่เล่มเก่า
ยังเห็นเงาของความร้างไร้