31 กรกฎาคม 2545 09:59 น.
กาดาษ
เธอบอกว่าเธอปวดร้าว
ความรักครั้งเก่าทำให้เธอพ่ายแพ้
เธอเจ็บปวดใจ..ที่เขาจากไป..อย่างไม่เหลียวแล
เขาไม่เคยแยแส..ไม่เคยแคร์ว่าเธอเป็นอย่างไร
เธอต้องทนอยู่กับใจที่เหน็บหนาว
อดทนอยู่กับความเศร้า..ปวดร้าว..หวั่นไหว
คืนวันที่ผันผ่าน..ก็มีแต่ร้าวรานหัวใจ
ความชอกช้ำมากมาย..ไม่เคยห่างหาย..จากใจเธอเลย
เธอบอกว่าไม่มีใครเข้าใจ
รู้สึกอ่อนล้าแค่ไหน..ก็ทำได้เพียงแค่นิ่งเฉย
กี่คนที่ผ่านไป..ไม่มีคนไหน..เข้าใจเธอเลย
เธอเป็นได้แค่คนคุ้นเคย..ไม่มีสักคนเลย..ที่จะมาใส่ใจ
เธอบอกว่าชอบบทกลอนของฉัน
ที่แต่ละบทนั้น..มีแต่ความร้าวราน..หวั่นไหว
ในวันนี้ฉันจึงเขียนกลอนให้เธอ..ถึงแม้ไม่มีค่าเลิศเลอ..
..แต่ฉันเขียนให้เธอด้วยหัวใจ
เพียงอยากบอกให้เธอรู้ไว้..ว่าฉันจะเป็นคนแรกที่เข้าใจ..และห่วงใยเธอ
.
ไม่รู้ว่าเธอ..จะรู้สึกดีขึ้นบ้างไหม?
กับบทกลอนที่กาดาษเขียนให้ในวันนี้
อาจดูไม่มีค่า..แต่รู้ไหมว่า..มีความจริงใจ..และไมตรี
หยิบยื่นให้เธอคนดี..พร้อมกำลังใจจากน้องคนนี้..ที่ห่วงใย
.
29 กรกฎาคม 2545 18:19 น.
กาดาษ
บนถนนของคนอ้างว้าง
มีเพียงใบไม้ที่ร่วงโรยไปตามทาง..กับดอกหญ้า
เส้นทางสู่หัวใจ..ใครบางคน..อาจดูวกวนสับสน..จนห่างไกลลับตา
แต่ฉันยังคงมุ่งมั่น..ไขว่คว้า..เพราะหวังเพียงว่า..จะไปให้ถึงสักวัน
ถึงแม้จะต้องเดินอย่างเดียวดาย
เหมือนคนหัวใจร้างไร้..ที่คอยวิ่งไล่ตามฝัน
ขอเพียงหนทางข้างหน้ามีเธอ..ฉันจะไม่พลั้งเผลอ...
...แม้ต้องพบเจออุปสรรคมากมายร้อยพัน
เพราะรักที่มีให้เธอนั้น..คอยเป็นแรงผลักดัน..ไม่ให้ฉันหวั่นใจ
อาจมีบ้าง..บางครั้งที่ดูท้อแท้
เหมือนหัวใจอ่อนแอ..เริ่มปรวนแปร..หวั่นไหว
แต่อยากให้เธอเชื่อกัน..ว่าฉันยังคงมั่น..ไม่มีวันเปลี่ยนไป
เพราะเธอคือคนที่มีความหมาย..ปลายทางหัวใจ..ของฉันคือ..เธอ
25 กรกฎาคม 2545 10:44 น.
กาดาษ
♪อย่าเศร้าอีกเลยคนดี
หันมองทางนี้เธอยังมีฉัน
ที่คอยห่วงใยใส่ใจเธออยู่ทุกวัน
แล้วฉันก็รู้ว่าน้ำตานั้น..เหน็บหนาวเท่าไร
♪ขอให้ฉันได้อยู่เคียงข้าง
เวลาที่เธอต้องพบเจอกับความอ้างว้างได้ไหม
ขอให้ฉันเป็นคนแรกที่เธอจะนึกถึงก่อนใคร
ยามที่เธอมีเรื่องทุกข์ใจ..ไม่มีใครเหลียวแล
♪ขอให้ฉันเป็นใครคนนั้นที่ช่วยเช็ดน้ำตา
ยามที่เธออ่อนล้า..และรู้สึกว่าไม่มีใครแยแส
ขอให้เป็นฉันที่จะช่วยลบภาพคืนวันที่ทำให้ใจเธอนั้นอ่อนแอ
และยามที่เธอพ่ายแพ้..ท้อแท้ไม่มีใคร..ขอได้ไหม..ขอให้เป็นฉัน
22 กรกฎาคม 2545 18:53 น.
กาดาษ
อาจเป็นเพราะความรักของเธออยู่แสนไกล
เกินกว่าใจของใครบางคนที่จะค้นหา
อาจเป็นเพราะรักของเธอมีไว้ให้สำหรับคนที่อยู่ไกลตา
สำหรับฉันคนที่อยู่ตรงหน้าจึงได้รับแต่ความเย็นชาอยู่เรื่อยไป
แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังรักเธออยู่เสมอ
แม้จะเป็นเพียงรักข้างเดียวที่ฉันแอบเก็บไปฝันเพ้อ..หวั่นไหว
รักที่มีแต่ความว่างเปล่า..ปวดร้าว..บางครั้งก็ยังแอบเหงา..เดียวดาย
ซึ่งฉันเองก็ไม่เข้าใจ..ไม่รู้ทำไม..ถึงยังเต็มใจที่จะรักเธอ
ทั้งทั้งที่รู้ว่าคงไม่มีวันนั้น..วันที่เธอจะหันมา
และฉันก็รู้ดีว่าตลอดเวลาใจเธอยังมีแต่เขาอยู่เสมอ
ถึงฉันจะทำดีอีกสักเท่าไหร่ก็คงไม่มีความหมายอะไรกับใจของเธอ
แต่ขอได้ไหม..ขอให้ฉันได้มาพบเจอ..และอยู่ใกล้-ใกล้กับเธอ..เท่านั้นพอ
17 กรกฎาคม 2545 17:59 น.
กาดาษ
...เพราะฉันไม่ใช่คนที่เธอรัก
เป็นได้แค่คนรู้จักที่เธอเคยคุ้น
ทุกอย่างที่ทำลงไปไม่เคยทำให้เธอหวั่นไหวละมัยละมุน
เธอไม่เคยรู้สึกอบอุ่นไม่ว่าฉันจะอยู่ใกล้คุณสักเท่าใด
...เพราะฉันไม่เคยมีค่า
ในสายตาเธอคงเห็นแต่เขาที่ดีกว่าใช่ไหม
ฉันไม่เคยอยู่ในสายตา แล้วฉันก็ไม่รู้เลยว่าเพราะอะไร
ไม่ว่าฉันจะทำดีอีกสักเท่าไหร่..ก็ไม่เคยได้รับอุ่นไอจากใจเธอเลย
เพราะฉันเป็นแค่คนผ่านมา
เธอจึงไม่เคยเห็นค่าตลอดเวลาก็มีแต่ความเย็นชา..นิ่งเฉย
ฉันปวดร้าวรู้บ้างไหม..แต่เธอคงไม่เข้าใจสักนิดเลย
เธอมองฉันแค่เพียงผ่านเลย โดยที่ไม่เคยรู้บ้างเลยว่าฉันเจ็บเท่าใด
ฉันเฝ้ารอเธอมาเนิ่นนาน
รู้ไหมแต่ละวันที่ผ่าน..ฉันต้องทนทรมานแค่ไหน
กับความรู้สึกดีดีที่มีให้เธอ..แต่เธอกลับเห็นว่ามันไม่มีค่าอะไร
ฉันได้แต่หลอกตัวเองว่าไม่เป็นไรและแอบบอกรักเธอไป..เพียงลำพัง
หน้าส่วนตัว
786
