บทบันทึกของความทรงจำ..กับคำว่ารัก…บทที่2

กาดาษ

รักคนที่เขารักเราดีกว่า..เพื่อนมักจะบอกกับเราอย่างนี้เสมอ-เสมอ..แต่เค้าจะรู้ไหมว่าเราก็อยากจะทำแบบนั้นอยู่เหมือนกัน..แต่ความรู้สึกของหัวใจที่ผูกพันกับสิ่งหนึ่งนั้น..มันยังฝังลึกอยู่ภายใน..ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่มันจะจางหายไปจากความรู้สึกนี้ได้เสียที
ทำไมเรายังรักเค้าอยู่..ทั้ง-ทั้งที่รู้ว่าเรื่องระหว่างเรามันจบไปนานแล้ว..ใครล่ะจะตอบได้..ก็แม้แต่เรายังตอบตัวเราไม่ได้เลย..เราก็เฝ้าถามตัวเองอย่างนี้เสมอ-เสมอ..ไม่รู้ทำไมเราถึงดูเพ้อเจ้อได้ขนาดนี้..หรือเป็นเพราะรัก..ที่เรามีให้เค้ามันมากมายจนเกินพอดี..จนป่านนี้เราเองก็ยังไม่เข้าใจ 
บางครั้งเราก็รู้สึกเบื่อตัวเองอยู่เหมือนกัน..ที่วัน-วันเอาแต่เพ้อรำพันนั่งบันทึกเรื่องราวความรักเหงา-เหงาเศร้า-เศร้าอย่างนี้..แต่มันก็เป็นสิ่งเดียวที่จะช่วยระบายความเหงาความเศร้าที่มี..ก่อนที่มันจะล้นหัวใจดวงนี้ในสักวัน
..
 
ไม่รู้จะต้องทำอย่างไร
กับหัวใจดวงเดิมดวงนี้
นับวันมันก็ดูเหงามากขึ้นทุกที
เหตุเพราะคนเดิมเดิมคนนี้..ยังรักเธอ