30 พฤษภาคม 2545 09:21 น.
กาดาษ
เพราะฉันไม่ใช่คนที่เธอรัก
เป็นได้แค่คนรู้จัก..ไม่ใช่คนที่เธอค้นหา
เธอคบกับฉัน..เพราะเธอต้องการคนขั้นเวลา
เมื่อเขาคนนั้นก้าวเข้ามา..เธอจึงเปลี่ยนไป
ฉันก็เป็นแค่คนเก่าเก่า
เมื่อความผูกพันระหว่างเรา..ค่อยค่อยจางหาย
มันเจ็บนะ..กับความรู้สึกที่ถูกทอดทิ้งให้เดียวดาย
แต่ฉันก็ต้องยอมรับความจริงที่เป็นไป..
ฉันเป็นได้แค่คนห่างไกลคนนึง
เพราะคนใหม่ใช่กว่าคนเก่า
ความรู้สึกในใจปวดร้าว..เธอคงไม่เคยนึกถึง
เคยมีบ้างไหม..ที่เธอจะเก็บฉันไว้ในห้วงคำนึง
ก็เธอไม่เคยรู้สึกลึกซึ้ง..กับใครคนหนึ่ง..ซึ่งรักเธอ
29 พฤษภาคม 2545 10:30 น.
กาดาษ
ในเวลาที่ฉันรู้สึกท้อแท้
หัวใจมีแต่รอยแผล..อ่อนแอ..ร้าวไหว
ยังมีใครคนหนึ่ง..ซึ่งคอยปลอบใจ
และให้กำลังใจ..กับคนอ่อนแอ
ฉันอยู่คนเดียวในห้องที่โล่งกว้าง
หัวใจที่ลอยเคว้งคว้าง..เต็มไปด้วยรอยแผล
เธอก้าวเข้ามา..ซับน้ำตา..และบอกฉันว่าอย่าเพิ่งอ่อนแอ
พรุ่งนี้ยังมีทางแก้..อย่าไปแคร์ แค่คำว่าสายไป
เธอทำให้ฉันยิ้มได้..ทั้งน้ำตา
ทำให้ฉันรู้ว่า..กำลังใจที่เธอให้มา..มีค่าแค่ไหน
ทำให้คนเศร้าคนหนึ่ง..รู้สึกซาบซึ้ง..ถึงความห่วงใย
ไม่อาจจะหาสิ่งใด..มาตอบแทนน้ำใจจากเธอ
ฉันจึงแต่งกลอนบทนี้มามอบให้
อยากให้เธอได้อ่าน..และรับรู้ไว้อยู่เสมอ
ว่าคนคนหนึ่ง..ซึ่งไม่เคยแม้แต่จะพบเจอ
จะเก็บเธอไว้ในใจดวงนี้เสมอ..ตลอดไป
29 พฤษภาคม 2545 10:27 น.
กาดาษ
ทำไมเงียบหายไปล่ะคนดี
ทำแบบนี้ฉันเป็นห่วงนะรู้ไหม
เบอร์โทร.ที่ให้ไว้..เธอลืมไปแล้วหรือไง
ตอนนี้เธอเป็นอย่างไร..ทำไมไม่ส่งข่าวมา
เรียนหนักเกินไปหรือเปล่าคนดี
รู้ไหมว่าคนทางนี้คิดถึง..ห่วงหา
อยากรับรู้ความเป็นไปของเธอ..ทุกเวลา
อยากรู้ว่าคนไกลตา..เป็นอย่างไร
กินอิ่ม หลับสบายดีหรือเปล่า
กลางคืนอากาศที่นั่นหนาวมากไหม
อย่าลืมห่มผ้าหนาหนานะคนไกล
เดี๋ยวไม่สบายไปล่ะแย่เลย
คิดถึงกันบ้างหรือเปล่า
รู้ไหมว่าคนทางนี้เหงาจนเหลือจะเอ่ย
คิดถึงเธอมาก มากนะ..มากที่สุดเลย
อยากบอกเธอคนคุ้นเคย..คิดถึงจังเลย..นะคนไกล
29 พฤษภาคม 2545 10:25 น.
กาดาษ
อยากกลับไปอยู่ใกล้ๆ กับเธอเหมือนวันเก่า
เพื่อไปลบภาพความเหงา..ว่างเปล่า..สับสน
เพื่อนคนนี้..ไม่อยากเห็นเพื่อนคนดีต้องทุกข์ทน
เชื่อเถอะนะ ว่ายังมีฉันอีกทั้งคน..ที่ไม่เปลี่ยนไป
จริงอยู่กาลเวลาอาจทำให้เราเหินห่าง
แต่ยังมีบางสิ่งบางอย่างที่ไม่มีทางจะหายไปไหน
นั่นคือมิตรภาพ ความผูกพัน..ที่ทำให้ฉันไม่หวั่นใจ
เพราะเพื่อนยังอยู่ตรงนี้ ที่ในใจ..เมื่อไกลกัน
ต่างคนต่างก็ต้องลาจาก
พวกเราต้องพลัดพราก..เพื่อไปตามทางที่ฝัน
ฉันจะเป็นกำลังใจ..ด้วยความรู้สึกภายในยังผูกพัน
สัญญาว่าจะไม่ลืมกัน..ขอให้เพื่อนของฉัน..มั่นใจ
27 พฤษภาคม 2545 10:20 น.
กาดาษ
ณ ที่แห่งนี้มีเพียงฉันกับความว่างเปล่า
ได้แต่ปลอบตัวเองเบาเบา..ว่าต้องเข้มแข็งเอาไว้
หนทางข้างหน้าแม้มันยังอีกยาวไกลสักเท่าไร
ฉันจะต้องไปถึงให้ได้..แม้ต้องเสียน้ำตามากมายก็จะทำ
เธออยู่ที่ไหนกันนะ..คนของความรัก
มันเนิ่นนานยิ่งนัก..กับวันเวลาที่ฉันต้องอดทนอย่างกลืนกล้ำ
ทุกเศษส่วนความห่วงใย..ฉันยังเก็บซ่อนไว้ในห้วงแห่งความทรงจำ
และยังมีถ้อยคำ..บางคำ ที่ยังไม่ได้บอกเธอออกไป
ฉันเฝ้าตามหาเธอมาเนิ่นนานเต็มที
โดยที่ฉันคนนี้ก็ไม่รู้เลยว่า..หนทางข้างหน้าจะมีเธออยู่ไหม
ฉันไม่รู้เลยว่า..บนถนนสายน้ำตาที่ฉันเดินมา เธอจะอยู่ ณ จุดใด
กับช่วงเวลายาวนานที่เราห่างไกล..จะยังมีฉันอยู่ในใจเธออีกไหม..คนดี
หน้าส่วนตัว
640
