10 พฤษภาคม 2545 13:22 น.
กาดาษ
เคยคิดมั๊ย..ทำไมคนเราต้องร้องไห้
เคยคิดมั๊ย..ทำไมหยดน้ำใสๆ ต้องรินไหลจากตา
เคยคิดมั๊ย..ทำไมอยู่คนเดียวต้องหวั่นไหวเหว่ว้า
เคยคิดมั๊ย..ทำไมคนของใจไปอยู่ไกลตาต้องห่วงหาห่วงใย
เคยคิดมั๊ย..ทำไมหัวใจคนเราจึงต้องบอบบาง
เคยคิดมั๊ย..ทำไมคนของใจไปไกลห่างต้องรู้สึกหวั่นไหว
เคยคิดมั๊ย..ทำไมระยะทางที่ห่างต้องทำให้รักจืดจางลงไป
เคยคิดมั๊ย..ทำไมความรักจากใจต้องเลือนหายไปกับกาลเวลา
9 พฤษภาคม 2545 18:48 น.
กาดาษ
ฉันไม่ได้ตั้งใจจะแต่งกลอนเศร้าๆ
ก็แค่ฟังเพลงเบาๆ แล้วรู้สึกเหงาขึ้นมาเท่านั้น
เกิดอาการอินไปนิด แต่ไม่ใช่อย่างที่เธอคิดก็แล้วกัน
อกหักอย่างนี้..อย่างนั้น อยากบอกให้รู้กัน ว่าฉันไม่เคย
ไม่ได้ต้องการจะแก้ตัวอะไร...
แค่อยากจะบอกให้เธอเข้าใจไว้เฉยๆ
รู้ไว้ด้วยนะ..ว่าอาการอกหักน่ะ ฉันยังไม่เคย
ก็แค่คิดถึง คนคุ้นเคย ขึ้นมา..เท่านั้นเอง
9 พฤษภาคม 2545 10:42 น.
กาดาษ
กับกาลเวลาที่ล่วงเลยผ่านไป..ช้าช้า
เธอจะรู้บ้างไหมว่า..มีใครคนหนึ่งแอบเหงา
ยังคงรอเธออยู่ตรงนี้..ที่ที่เคยมีแต่คำว่า..เรา
ถึงมันจะเป็นเพียงภาพวันเก่าเก่า..ที่ทำให้เหงาใจ
กับความไกลห่าง..
เธอจะรู้สึกอ้างว้าง..เดียวดายบ้างไหม
ส่วนฉันคนนี้..มีแต่ความเหว่ว้าในใจ
อาจเป็นเพราะกลัวว่าความห่างไกล..จะทำให้ใจเธอเปลี่ยนแปลง
กับหัวใจที่ฉันมอบให้ไว้..
มันเป็นความรู้สึกจริงจริง จากใจ..ไม่เคยเสแสร้ง
ความรัก ความผูกพัน ที่มีให้กัน..ไม่ใช่การแสดง
ถึงวันนี้หัวใจจะอ่อนแรง..แต่ก็ไม่ได้แกล้งรักเธอ
กับความรักของเราในวันก่อน
ยังมีความห่วงหา..อาทรอยู่เสมอ
ถึงเวลาจะผ่าน..เนิ่นนานเพียงใด ที่ไม่ได้พบเจอ
แต่ความรู้สึกจะคงเดิมอยู่เสมอ..ว่าฉันจะรักเธอไม่มีวันเปลี่ยนใจ
9 พฤษภาคม 2545 10:39 น.
กาดาษ
พยายามแล้ว..ที่จะตัดใจไปจากเธอ
แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความรัก หรือความพลั้งเผลอ..ที่ทำให้กลับมาหา
ที่ตรงนี้..ถึงจะไม่มีอีกแล้วกับคำว่า..รัก..ที่เราส่งผ่านทางแววตา
เมื่อในวันนี้ ได้มีเขาก้าวเข้ามา..แล้วฉันก็รับรู้ได้ว่าเธอเปลี่ยนไป
อยากจะย้อนเวลากลับไปอีกสักครั้ง..
เพื่อจะไปหยุดยั้ง..ไม่ให้เขา ก้าวเข้ามาเป็นคนใหม่
เพราะหัวใจดวงนี้ ยังรับไม่ได้ กับการที่เธอจะจากไป
แต่ฉันก็ไม่อาจจะทำได้..และไม่อาจจะเปลี่ยนใจของเธอ
ได้แต่ทำใจ..และอดทนอยู่ตรงนี้
ถึงแม้เธอจะไม่ใส่ใจใยดี..กับคนที่รักเธออยู่เสมอ
นับแต่นี้ต่อไป..ถึงฉันจะไม่ใช่คนสำคัญ และไม่ใช่ใครคนนั้น ในใจของเธอ
ก็อยากให้รับรู้ไว้เสมอ..ว่าฉันยังรักเธอ ไม่อาจเปลี่ยนใจ
9 พฤษภาคม 2545 10:35 น.
กาดาษ
กี่ครั้ง..ที่ต้องหลับไป พร้อมพร้อมกับน้ำตา
กี่ครั้ง..ที่ต้องปลอบตัวเองเวลาอ่อนล้า..ว่าให้เข้มแข็ง
กี่ครั้ง..ที่ดูเหมือนว่า หัวใจดวงนี้ค่อยค่อยอ่อนแรง
กี่ครั้ง..ที่ต้องเสแสร้ง แกล้งยิ้ม ต่อหน้าใครใคร
จะมีใคร เข้าใจความรู้สึกฉันบ้าง
ว่าคนของใจไปไกลห่าง ฉันต้องอ้างว้างเดียวดายแค่ไหน
ถึงแม้รอบข้าง จะมีผู้คนมากมายสักเท่าไร
แต่มันก็ไม่เคยทำให้ ความเหงาใจ ห่างหายไปได้เลย
เธอไม่ใช่คนรอ..ก็คงไม่รู้
ว่าคนคนหนึ่งที่เฝ้ารอเธออยู่..รู้สึกเหงาหดหู่ เมื่อเธอเงียบเฉย
แต่ละวันที่ผ่านไป ไม่ใช่ผ่านแล้ว..ผ่านเลย
เพราะฉันยังคิดถึงคนคุ้นเคย..ถึงแม้ว่าเธอจะชาเฉยสักเท่าใด
ยังคงรอเธออยู่ตรงนี้
ที่ที่เคยมีความรู้สึกดีดี..เธอยังจำมันได้ไหม
ไม่เคยมีใครมาแทนที่เธอได้เลยนะ..คนไกล
ถึงเวลาจะผ่าน เนิ่นนานเพียงใด..ยังมีเธอ
หน้าส่วนตัว
496
