7 พฤษภาคม 2545 16:19 น.
กาดาษ
นั่งกอดตุ๊กตาหมีแล้วร้องไห้
ทำไมเธอลืมกันได้ง่ายดายหนักหนา
ไม่เคยมีฉันในใจเลยใช่ไหมที่ผ่านมา
ในวันนี้เธอจึงไม่สนใจเลยว่าฉันจะเป็นอย่างไร
ใจฉันเจ็บปวดอย่างที่สุด
ไม่อาจจะหยุดน้ำตาที่มันรินไหล
แต่ฉันอยากถามเธอสักคำก่อนที่เธอจะไป
ไม่เคยรักกันเลยใช่ไหม..ที่ผ่านมา
7 พฤษภาคม 2545 16:17 น.
กาดาษ
นั่งมองกีต้าร์ตัวเก่าที่ยังวางอยู่ที่เดิม
เจ้าความเหงาก็เดินทางมาเพิ่มเติมให้ใจหาย
นานแล้วสินะที่เธอคนดีจากไปไกลแสนไกล
แล้วฉันก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เธอจะกลับคืนมา
เอื้อมหยิบกีต้าร์ตัวเก่านั้นขึ้นมาถือ
แล้วสัมผัสนิ้วมือลงไปด้วยความห่วงหา
เธอยังจำได้ไหมเพลงของใจที่เราเคยร้องร่วมกันมา
ที่เธอเคยบอกกับฉันว่ามันเป็นเพลงของเรา
ฉันยังจำมันได้เสมอ
ภาพของฉันและเธอในวันเก่า-เก่า
เธอเคยร้องเพลงรักให้ฉันฟังอย่างแผ่วเบา
เธอช่วยลบร่องรอยความเหงาออกไปจากใจ
แต่มาวันนี้เมื่อไม่มีเธอ
ความรู้สึกที่ฉันได้เจอคือความร้าวไหว
คิดถึงเธอมากนะ..มากจนไม่รู้ว่ามากเท่าไร
เพราะฉันยังเก็บเธอไว้ในส่วนลึกของหัวใจตลอดมา
หน้าส่วนตัว
516
